غزل شمارهٔ ۴۸۰

هوش مصنوعی: عشقی را می‌طلبم که بتوانم در زمان سختی‌ها و غم‌ها نامش را بر زبان بیاورم و با آن، دل خود را به آرامش برسانم.

هوش مصنوعی: روزی می‌آید که من به خاطر روح زخم‌خورده‌ام از درد و رنجی که در سینه‌ام دارم، به دور از نام و آوازهٔ بد، رنج و غم را رها می‌کنم.

هوش مصنوعی: دست من به رشته‌ای از عالم رسید؛ اگر یک رشته از حجاب و موانع اسلام را کنار بزنم.

هوش مصنوعی: اگر که روشنایی راز را از دل بیرون بیاورم، صدای حقیقت را از در و بالای خانه به گوش می‌رسانم.

هوش مصنوعی: عشق تو به من وفادار است و این اتفاقی نادرست است که من وفاداری را در عشق تو قرض می‌زنم.

هوش مصنوعی: از درد و رنج رهایی نجو، زیرا چه بسا دل عرفی مانند آهوی حرم است که نمی‌توانم او را از دام آزاد کنم.