غزل شمارهٔ ۲۳۷

هوش مصنوعی: اگر برهمن به خاطر ترس و ظلم، به راه اسلام بیفتد، بهتر است تا وقتی که به معبد برگردد، اجازه‌ای از بت بگیرد.

هوش مصنوعی: به دور کعبه گشتم در حالی که دلم پر از اضطراب و آتش است و نگرانم که ناگهان شعله‌های این آتش به پرهای پرندگان حرم آسیب بزند.

هوش مصنوعی: اگر دل از آتش دوزخ رها و آزاد شود، حتی در میان صد دریای آتش، آزار یک شعله کوچک هم کاهش می‌یابد.

هوش مصنوعی: به خاطر آه عمیق و غمگین زاهد، ایمان مثل آیینه‌ای تیره و تار شده است. ای دل، تصویری در آن بیفکن تا نور جام جم، که نماد روشنایی و حقیقت است، در آن بتابد.

هوش مصنوعی: تصویر چشم او چنان مرا از دنیای واقعی دور کرد که در دنیای بی‌وجود، آشوب و فتنه‌های زیادی به وجود می‌آورد.