غزل شمارهٔ ۲۶۷

هوش مصنوعی: دل من به خاطر شرم و ننگ عافیت همچنان در آتش می‌سوزد. نه از دل اشکی می‌ریزد و نه بر لبانم نشانی از خنده وجود دارد.

هوش مصنوعی: چراغی که در تمامی جهان می‌درخشد، نتیجه عشق اوست. از صدای نور او، بنده به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد و در آتش عشقش می‌سوزد.

هوش مصنوعی: عشق فقط به خودی خود داغان نیست؛ بلکه ساکنان جهان هستی نیز در این طوفان آتشین، چه آنهایی که در حال حاضر زندگی می‌کنند و چه کسانی که در آینده خواهند آمد، در معرض سوختن قرار دارند.

هوش مصنوعی: به خودت نناز و بر عزتت تکیه نکن، زیرا در عشق این یک قاعده است که بیشتر اوقات آبروی چیزهای باارزش به خاطر عشق از بین می‌رود.