غزل شمارهٔ ۵۴۶

هوش مصنوعی: دلم از سینه‌ام بیرون آمده و انگار به قصد خدمت به محبوبم آمده است.

هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی و ناز خاصی اشاره دارد که نمی‌توان از آن غافل شد. شاعر به شکلی اشاره می‌کند که این زیبایی مانند جوانه‌ای است که از چشمان بهشتی برآمده و نمی‌توان آن را نادیده گرفت. این تصویر آمیخته‌ای از زیبایی و غرور است که همگان را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: با دل به عیب گواهی دادن بپرداز و بدان که این شخص اسیر، همیشه در جمع شهیدان حضور داشته است.

هوش مصنوعی: آشفتگی که شکار تو می‌گوید، نشان می‌دهد که این حیوان بسیار تقلا کرده تا جانش را نجات دهد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که رنج و غم تو همیشه با من بوده است، چرا که از دل خودم صدای گریه‌ای غمگین به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: دل من از شوق به جان دادن بی‌تاب است، به طوری که وقتی در حال احتضار هستم، یک ناله می‌زنم و گویی صد جان از من خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: به گونه‌ای است که آن زیبایی خاص در وجود ما جلوه‌گر شده است که حتی صدها پیامبر از ایمان و صداقت خود به آن دست یافته‌اند.

هوش مصنوعی: اگر زخم دل التیام نیافته باشد، پس این آتش که از شکاف گریبان شعله‌ور شده، چیست؟

هوش مصنوعی: هر وقتی که پرسیده‌ایم عرفی در بند چه کسی است، صدای آه و ناله گبر و مسلمان به گوش رسیده است.