غزل شمارهٔ ۲۰۴

هوش مصنوعی: افراد با بصیرت به دنیای درون من توجه کرده و زیبایی و شکوهی که در شخصیت من وجود دارد را به نمایش گذاشته‌اند.

هوش مصنوعی: دیگران از موسیقی و نغمه شاداب و سرزنده‌اند، اما من در کسالت و خستگی به سر می‌برم و چه لذتی از صدای ساز و نغمه دارم که به من داده‌اند.

هوش مصنوعی: من برای بازسازی خانه‌ی عشق، صد رخنه از دین را بسته‌ام و به جای اینکه از وجود خود هزینه کنم، تکه‌ای آجر برای بت می‌گذارم که از وضع موجود بهتر است.

هوش مصنوعی: من از زیبایی‌های دلنشین جمع زیبایی‌ها محرومم، اما اجازه داده‌اند که از بیرون به این بزم نگاه کنم.

هوش مصنوعی: زخم تیرهایی که شکارچیان به شکار می‌زنند، چه حیف است که من، صید بیچارگی در این دامگاه عشق، دلم را به دست آنها سپرده‌ام.

هوش مصنوعی: خبر خوشی که از افسون به من می رسد، بیشتر مرا آشفته می کند، چرا که من کسی هستم که نامهٔ سحر و جادو به من داده شده و این خود نشان از باطل بودن آن دارد.

هوش مصنوعی: اگر من از آب حیات بنوشم، به من ایراد می‌گیرند و این صحیح است؛ زیرا من در کودکی به جای شیر، خون خورده‌ام.

هوش مصنوعی: ابد را در دایره عشق به یادگار نگه‌ می‌دارند، و این نوید از سرنوشت ضعیف من به من بخشی شده است.