غزل شمارهٔ ۱۹۵

هوش مصنوعی: این دل من به خاطر غم‌ها و مصیبت‌های فراوانی که از سر گذرانده، به شدت ناله و افسردگی دارد. با وجود این همه درد و رنج، حتی یک بار هم فریاد و شیونی از من برنخاست.

هوش مصنوعی: با اینکه زهر بی‌غم بودن را چشیده‌ام، اما زهر خنده‌ای که روح را شاد کند، بر سلامت و آرامش من تاثیر بیشتری دارد.

هوش مصنوعی: در این میهمانی پر سر و صدا و شاداب، هیچ شیشه‌ای نشکست و هیچ سنگی به ساغر نرسید.

هوش مصنوعی: در چنین جشنی که یک پروانه در آن حضور دارد و صد چراغ روشن است، حتی اگر پروانه‌ها بسیار باشند، تنها دور یک چراغ می‌چرخند.

هوش مصنوعی: زمانی که در خوشی و لذت، در دلش نسبت به زیبایی و چشمان خیره‌کننده‌اش نگران است، وقتی که در برای او باز نشده بود، او هم بی‌حرکت و بی‌صدا باقی ماند.