غزل شمارهٔ ۳۸۰

هوش مصنوعی: به من نگو که بنشینم و در جام شراب، ناز و کرشمه ای به همراه داشته باش؛ بلکه بگذار با همان ناز، چنان تاثیری بگذاری که یک شهر را ویران کنی.

هوش مصنوعی: با زبانی نرم و شیرین و دلخواه، و با لبانی پر از محبت، بیا و سوالاتی را مطرح کن که پاسخی برای آنها وجود ندارد.

هوش مصنوعی: تمام آنچه که به دست آورده‌ایم و تجربه کرده‌ایم، تنها به خاطر نادانی و خامی ماست. خدایا، تقدیر ما را به سمت چیزی که واقعی است هدایت کن.

هوش مصنوعی: از خود فاصله بگیر و رابطه‌ای عمیق با معانی برتر برقرار کن. خود را از دنیای مادی خالی کن و به جای تنوع‌های دنیا، به عشق و عبادت بپرداز.

هوش مصنوعی: صبحی شاد و خوشی فرارسیده است، دل من آماده جشن و سرور است. بخت من که در سفر بود، حالا به یکباره برگشته و بساط خوشی را پهن کرده است.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی در عشق با کسی همدل شوی، باید بی‌پروا و با تمام احساس خود قدم برداری؛ برای این کار باید از عمق دل خود، زخم‌ها و رنج‌هایت را به شراب تبدیل کنی و در میکدهٔ وجودت بریزی.

هوش مصنوعی: علاقه‌مندی به زیبایی را رها کن و به آسمان دست بزن، تا نور آفتاب بر زمین بیفتد.

هوش مصنوعی: شما در عمق واقعیات عمیق نیستید، بهتر است که بر روی تجربیات عادی و سطحی خود تکیه کنید و از روی آن‌ها به تقلید بپردازید.