غزل شمارهٔ ۳۷۷

هوش مصنوعی: یأس و ناامیدی مرا به شدت اذیت کرده و هنوز هم آرزوی برآورده شدن خواسته‌هایم را دارم. در هر نقطه‌ای از وجودم دلی پر از درد دارم و هنوز به بلوغ نرسیده‌ام.

هوش مصنوعی: آب من به آتش تبدیل شده و خاک من از خاکستر شکل گرفته است. در این مسیر، هیچ‌کس هنوز نمی‌داند سرنوشت من به کجا خواهد رسید.

هوش مصنوعی: شب‌های زیادی را با دل‌تنگی و درد گذرانده‌ام و سرنوشت نامساعدی دارم که همچنان در تاریکی و ناامیدی به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: به دلیل اینکه صیاد در هر گوشه برای من دام و تله گذاشته است، دانه‌ای که به آن بدست آورده‌ام در صیدگاهم رشد کرده است و هنوز در دام من قرار دارد.

هوش مصنوعی: تربت من به حال ویرانی افتاده است و به خاطر بدشانسی، جغد غم هنوز بر گوشهٔ بامم نشسته است.