غزل شمارهٔ ۶۳

هوش مصنوعی: دل مانند یک لاله‌ی آتشین است که هر برگ آن، طعامی از صد سفره را ارائه می‌دهد.

هوش مصنوعی: در دل عشق را حس می‌کنم و بی‌اختیار اشک می‌ریزم. مثل یک کودک نادان، که هنوز راه و رسم عشق را نمی‌داند و این آغاز سفر من است.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم به راحتی از قلم خود خواسته‌های دل را بنویسم، زیرا تقدیر و سرنوشت من محدود و دشوار است.

هوش مصنوعی: غم من مانند گلی است که از شعله‌های آتش به‌وجود آمده و دل من که شبیه شیشه است، به خاطر این غم، پر از عرق شده است.

هوش مصنوعی: در کتابی که من در مورد سرشت و رفتار انسانی مطالعه کردم، اولین صفحه به مانند لوح محفوظ، به شرح اصلی و بنیادین آن موضوع می‌پردازد.

هوش مصنوعی: اگر ما از عیب‌های تو سخن بگوییم، نگران نشو؛ هر چیزی که درباره تو گفته می‌شود، حقیقت دارد.