غزل شمارهٔ ۳۱۷

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۷

مست عشق تو که میدان طلب از شیر شود

شیر مست است که در بیشهٔ شمشیر شود

چشم شایستهٔ دیدار فرو می بندم

بر سِتم نیست اگر کار اجل دیر شود

مرد میدان تو را ناز کُشد، نی شمشیر

تا بود ناز، چرا کشتهٔ شمشیر شود

گر به عرفی نظرت نیست، تغافل چه ضرور

می توان کرد نگاهی که ز جان سیر شود

غزل شمارهٔ ۳۱۶: لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد غزل شمارهٔ ۳۱۸: غم چو شبخون می زند، هان دوستان لشگر کنید

اطلاعات

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: الف. رسته

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

مست عشق تو که میدان طلب از شیر شود

شیر مست است که در بیشهٔ شمشیر شود

هوش مصنوعی: عشق تو انسان را چنان سرشار و شاداب می‌کند که حتی در سخت‌ترین شرایط و در مقابل خطرات هم احساس قدرت و شجاعت می‌کند. مثل یک شیر که در جنگل با وجود خطرات، همچنان قوی و شجاع است.

چشم شایستهٔ دیدار فرو می بندم

بر سِتم نیست اگر کار اجل دیر شود

هوش مصنوعی: چشمم را به خاطر دیدارِ زیبایی می‌بندم و این به معنای ظلم نیست اگر مرگ کمی دیرتر بیفتد.

مرد میدان تو را ناز کُشد، نی شمشیر

تا بود ناز، چرا کشتهٔ شمشیر شود

هوش مصنوعی: مرد میدان با تو مهربانی کند، نه با شمشیر، زیرا وقتی مهربانی وجود دارد، چرا باید کسی به شمشیر کشته شود؟

گر به عرفی نظرت نیست، تغافل چه ضرور

می توان کرد نگاهی که ز جان سیر شود

هوش مصنوعی: اگر به عرفان و حقیقت توجهی نداری، پس چرا مهم است که خود را به نادیده انگاشتن مشغول کنی؟ نگاهی که از جان سیر شده باشد، چه ارزشی دارد؟