غزل شمارهٔ ۲۶

هوش مصنوعی: صبح با نور خورشید روشن می‌شود و شب هم به همین روشنی نیاز دارد. اگر می‌توانی، لطفاً به ما نوری برای شب‌مان عطا کن.

هوش مصنوعی: ما را به خواسته‌امان رساند و دل دشمن را به درد آورد، تا مبادا هیچ‌گاه خواسته‌های ما برآورده شود.

هوش مصنوعی: در این سکوت و تنهایی که خبری از زیبایی‌ها و دلخوشی‌ها نیست، زندگی خوشایند نیست و شیخ شهر از آن سرگرمی‌های بی‌پایان ما در عذاب است.

هوش مصنوعی: در این دوران، هیچ کسی نیست که بتواند پیام ما را مانند تو بدون حسد به دیگران برساند.