غزل شمارهٔ ۵۴۸

هوش مصنوعی: دل من بی‌دلیل از اثر سم اسب یک سوار نشان دارد؛ گویی نشان مهر و محبت است که بر دل این فرد ضعیف و ناتوان باقی مانده.

هوش مصنوعی: جانم از ترس نگاه او در سینه پنهان شده است، مانند پرنده‌ای که از страх در آشیانه‌اش مانده و جرات بیرون آمدن را ندارد.

هوش مصنوعی: شب‌های بدون تو برایم بسیار سخت گذشت و حالا به حالت گریانم نگاه کن که هنوز اشک‌های حسرت در چشمانم جاری است.

هوش مصنوعی: هر کسی که دل در گرو عشق تو دارد، به خاطر زیبایی و ناز تو فدای تو می‌شود. مانند عرفی، که غافل از حقیقت زندگی، دنبال راهی برای دستیابی به عمر جاودان می‌گردد.