غزل شمارهٔ ۵۶۳

هوش مصنوعی: تا زمانی که خودت دردی را تجربه نکرده‌ای، نمی‌توانی احساس واقعی آن را درک کنی. و تا وقتی که محبت و احساس واقعی را ندهی، نمی‌توانی بفهمی که دیگران چگونه می‌توانند به تو آسیب بزنند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که بوی گلی را احساس نکنی و ناز و دلربایی نسیم چمن را درک نکنی، هرگز نمی‌فهمی که چه چیزهایی را از دست داده‌ای.

هوش مصنوعی: تا زمانی که خاک و زمین به محفل معشوق نیفتد، نمی‌توانی به این سادگی به پیش‌آمدن در کنار او فکر کنی.

هوش مصنوعی: ذوق و لذت غم عشق را نمی‌توان به آسانی درک کرد. برخیز و از این بازی و حوادثی که نمی‌دانی، دور شو.

هوش مصنوعی: من مشروب می‌نوشم و سرخ و شاداب می‌شوم و بی‌دلیل می‌خندم تا هیچ‌کس از غصه‌ها و ناراحتی‌هایم خبری نداشته باشد و چهره‌ام زرد و غمگین به نظر نرسد.

هوش مصنوعی: ای کسی که دل عرفی را به خاطر اندوهش آتش زدی، امیدوارم ناکامی‌ها و دردهای دل من را درک نکنی.