غزل شمارهٔ ۵۷۱

هوش مصنوعی: خوش به حال کسی که با روشنایی شمع عشق بهترین لحظات را سپری کند و بتواند در عشق بسوزد و در درد و غم، احساس عمیق‌تری داشته باشد.

هوش مصنوعی: تا چه زمانی تو را در داستان عشق خود به صورت نیاز و اشتیاق می‌پرورم، در حالی که از چشمان مست و شگفت‌انگیزت می‌خواهم که کمتر از آنچه هستی، بیاموزی و جلوه‌گر باشی.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی که نور و روشنایی حسن و زیبایی‌ام را ببینی، باید آتش عشق من را روشن نگه‌داری؛ زیرا خواهان آنم که تو از خودم، روشن‌تر و داغ‌تر باشی.

هوش مصنوعی: ای تیر، کسی که دلش شکسته و هوس‌هایی پوچ دارد، نمی‌خواهد به تو برگردد، مگر اینکه تو بتوانی از نافه‌های چشمان او، دردناک‌تر به او ضربه بزنی.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم تو را به گونه‌ای دوست داشته باشم که هر چه وفای تو بیشتر شود، من بیشتر از تو فاصله بگیرم و به تو ظلم کنم.