غزل شمارهٔ ۵۶۷

هوش مصنوعی: امشب که مشغول نوشیدن شراب هستی، دل ما را نشکن چون تاب تحمل آن را داریم.

هوش مصنوعی: چرا به من که بی‌دلیل در عذابی هستم، خشمگین هستی در حالی که از من هیچ خطایی سر نزده است؟

هوش مصنوعی: فتنه‌ای که تو با خود به همراه داری، تنها گرد و غبار قیامت است که جهان را دچار آشوب کرده.

هوش مصنوعی: در موضوع جدل و اختلاف، در جایی که مستی به اوج می‌رسد، تو می‌توانی با هزاران فریاد و غوغا به شکستن سکوت بپردازی.

هوش مصنوعی: اگر لذت تیر تو این است و از خون پادشاهی پاداش می‌گیری، این توجیهی برای عمل تو نیست.

هوش مصنوعی: تو با نگاهت به دل من گرمی می‌بخشی و به نظر می‌رسد که دلت برای کباب تنگ شده است.

هوش مصنوعی: هر کسی را که می‌بینم، در دلش شعلۀ عشق و هیجان وجود دارد، حتی اگر ظاهرش خراب و آشفته باشد.

هوش مصنوعی: اگر دل خود را به باد سپرده‌ای، وقتی که غم به سراغت بیاید، جواب آن را داری؟