غزل شمارهٔ ۱۲۱

هوش مصنوعی: تنها در سایه‌ی محبت و دل مطمئن از دوست، هیچ‌کس در سرزمین دوست نمی‌تواند به آرامش خیال برسد.

هوش مصنوعی: قاتل به قدری از کار خود راضی و خوشحال است که حتی از التماس‌های دشمن و محبت‌های دوست هم بی‌رحم‌تر می‌شود.

هوش مصنوعی: صد نفر به خاطر نام و شهرت جان خود را فدای می‌کنند، اما یک نفر برای عشق واقعی و عمیق خود جان می‌دهد، که این نیز به خاطر تلاش و چشم‌چرانی زیبای محبوبش است.

هوش مصنوعی: در این بوستان زیبایی، همواره فصل بهار و محبت حاکم است و هیچ نشانه‌ای از خشونت و ستم در میان نیست.

هوش مصنوعی: بر سر کلاه با ارزش عزت عشق من، اگر در زمان صحبت کردنش به دوست خود نزدیک نشوم، بر من حرام است.

هوش مصنوعی: تو در حال ناز و غم به سر می‌بردی و حالتی سخت به خود گرفته بودی، اما شرم از دل دوستی که امیدوارانه به تو نگاه می‌کرد، الهام نمی‌کرد.