غزل شمارهٔ ۲۹۵

هوش مصنوعی: دیشب وقتی او از جلویم رفت و غصه‌اش از دلم رفت، چه باید بکنم، آه که حتی یک لحظه هم از مقابل من دور نشود.

هوش مصنوعی: من همیشه تیرهایی از درد را تحمل می‌کنم و جانم را به خاطر دشمنی نمی‌دهم، اگر بخت با من یار نباشد، حتی اگر دشمن نیز برود.

هوش مصنوعی: نگاه دلربا و زیبا و تند او مانند شمشیری است که به سوی من می‌تازد، بنابراین تعجبی ندارد که من که به عشق او مجروح شده‌ام، به دنبالش بروم و به او نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: هنگامی که تو مرا ترک می‌کنی، ای دل، بگذار اگر می‌خواهم بمیرم، جانم هم از پی تو برود.

هوش مصنوعی: این شعر به بیان تأسف و شرم از وضعیت کسی می‌پردازد که به دام افتاده و به طور نادرست و ناخواسته کشته می‌شود. در اینجا، صرفاً به این موضوع اشاره شده که اگر کسی به اشتباه در دام بیفتد، این ننگ و عیب به گردن قاتل است و نه به پای او. این یک نوع انتقاد از بی‌عدالتی و عدم توانایی خود شکار در دفاع از خود است.