غزل شمارهٔ ۳۹۹

هوش مصنوعی: من درگیر احساسات متناقض امید و نگرانی خودم هستم؛ گاهی مانند کسی که ناله می‌کند، در حال ابراز درد و غم خودم هستم و گاهی هم در کنار دوستانم به شادی و خوشی می‌گذرانم.

هوش مصنوعی: حکمت و بزرگی که از ویژگی سخاوت حاتم سرچشمه می‌گیرد، می‌بایست از شانس و سرنوشت بد خود بگیرم.

هوش مصنوعی: عقل و توانم فدای بوی خوش آن گل است که به خاطر نسیم خود، همیشه نام بهشت را بر سر زبان‌ها آورده است.

هوش مصنوعی: رستم به ادعای دیگران اهمیت نمی‌دهد و به اشتباهات آنها جواب نمی‌دهد، اما از ضرری که به روح و ذات پاک خودش می‌زند، رنج می‌کشد.

هوش مصنوعی: هر کسی که بدون نور و روشنایی به جمع من بیاید، او را به نمایش می‌گذارم، مثل تجلی نور الهی که در کوه طور رخ داده است.

هوش مصنوعی: در حال حاضر، با شادی و سعادتی که در دل دارم، تصمیم دارم آشتی کنم و در روز قیامت اگر نعمت‌های واقعی و خوشبختی‌ام را بشناسم، به سوی آنها بروم.

هوش مصنوعی: اکنون شراب‌خواری با عرف و مذهب سازگار شده است، زیرا او از حالت بی‌خودی خارج شده و دیگر مسیر مستقیم خود را رها نکرده است.