غزل شمارهٔ ۴۵۱

هوش مصنوعی: عمری را به سرایندگی و شعر گفتن گذرانده‌ام و در این میان، زندگی‌ام را از دست داده‌ام. حال دوباره به همین شیوه زندگی خود را به فنا داده‌ام.

هوش مصنوعی: می‌گوید که ساقی مرجع عشق من است و من به او می‌نوشانم، همچنان‌که پرنده‌ای در باغچه‌ای مقدس به پرواز در می‌آید و پرهای خود را فدای عشق می‌کند.

هوش مصنوعی: تشنگی مرا می‌آزارد، هر یک از موهایم گویی دچار عطش شده است؛ چرا که من چندین جام پر از خون و جگر سوخته را نوشیده‌ام.

هوش مصنوعی: شاید اگر از درد و ناامیدی شکایت کنم، درست مانند طوطی‌ای هستم که به شدت گرسنه‌ است و شیرینی را از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر قوانین دین را نتوان از هنر جدا کرد، من برای این هنر شش هزار آیه در مورد احکام آن دارم.

هوش مصنوعی: اگرچه زبانم از بیان آنچه در دل دارم ناتوان است، اما خوشحالم که هنوز هم جواهراتی از عشق و احساساتم در درونم باقی مانده است. من از بین صدها گنجینه، یکی از این گوهرها را به دست آورده‌ام.

هوش مصنوعی: در هر کلام من، صدها درد و مصیبت نهفته است. من در تمام ساعات شبانه‌روز، جز گریه و ناله چیزی ندارم و به شدت از دست رفته‌ام.