غزل شمارهٔ ۴۵۳

هوش مصنوعی: دل و جان من همچون برده‌هایی بودند که به آن‌ها تعلق داشتم و من داستانی برای آن‌ها سرودم. من نور بخش خانه‌ی خانقاه شیخ و آتش افروز خانه‌ی خویش کردم.

هوش مصنوعی: در نگرانی از جدایی و امید به رسیدن به معشوق، دل‌تنگ و پریشان بودم، اما از سر حیرت به روابط آشنا شدم و خود را از خود بیگانه کردم.

هوش مصنوعی: از درد فراق و عشق مهوشان، آنقدر سوختم که مانند پروانه‌ای شدم که بر روی شمع قبر خود می‌چرخد و می‌رقصد.

هوش مصنوعی: دیروز در حال مستی، ظرف‌های شراب را شکستم، ولی هر کدام را دوباره جمع کردم، بوسیدم و دوباره پرشان کردم.

هوش مصنوعی: دیشب در جمع شادمانان مهمان بودم و از شدت ناراحتی به خاطر دل‌درد و غم، باعث شدم که آنها هم افسرده شوند.