غزل شمارهٔ ۲۳۶

هوش مصنوعی: حسن زیبارو با محبت و مهربانی خود، نشان از ضعف و نیاز در دل دیگران ایجاد می‌کند و در عین حال با زیبایی‌هایش توجه و جذبه‌ای را به خود جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: غم مانند گرد و غبار، بینایی جانم را می‌گیرد. هر زمان که دامن زیبای امید را به جلو افکنند، حالتی شگرف و دل‌انگیز به من دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: به دل من آرزوها را نپاشید، زیرا که اگر بکنید، همت و زیبایی‌ها به من طعنه خواهند زد.

هوش مصنوعی: آنچه در جمع افراد پاک و دل صاف نمایان می‌شود، هر ذره از آن بر او رازهایی را نمایان می‌سازد.

هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیت، از درد و رنجی که شهیدان متحمل شده‌اند، ناشی می‌شود. مانند گلابی که از گل‌های زیبا و حساس به دست می‌آید و در دامن لطیف طبیعت پراکنده می‌شود.

هوش مصنوعی: عشق می‌تواند فرد را به کارهایی بکشاند که حتی بزرگ‌ترین افراد نیز قادر به انجام آن نیستند. مهر و محبت می‌تواند به قدری قوی باشد که کسی نتواند به آسانی از آن دور شود یا به آن بی‌توجهی کند.

هوش مصنوعی: نیش بیداد محبت در دل من اثر گذاشته است. ای عرفی، آن آواز دلنواز را که از لب ساز به گوش می‌رسد، به یاد بسپار.