غزل شمارهٔ ۱۲۷

هوش مصنوعی: اگر درخت وفا میوه ندهد، هنوز امیدی هست زیرا تا زمانی که ریشه در آب باشد، امکان باروری وجود دارد.

هوش مصنوعی: هرچند که نشانه‌های ناامیدی از همه‌جا به چشم می‌خورد و به گوش می‌رسد، اما در دل و در افکار محبوبم، هنوز سردرگمی و نگرانی وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر تو منکر شوی که من به طرز نادرست از عشق سخن می‌گویم، این حال و هوای من از عشق دلیلی برای محبت به دیگری نیست.

هوش مصنوعی: دل‌هایی که از ناله و نغمه‌های بلبل بی‌تاب می‌شوند، به آن‌ها توصیه می‌شود که در آغوش خود چیزی را نگه دارند که نشان از وجود خبری خوب یا امیدواری دارد.

هوش مصنوعی: غم همیشه در دل من حضور دارد و هیچ‌گاه از آن دور نشده است، این شادی است که به سفر رفته و من از او بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: وقتی سکوت کردی، دل و رازهای تو را عرفی فهمید، زیرا از دیگران بیشتر می‌تواند به حالات تو پی ببرد.