خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

فیاض لاهیجی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : الهی فیضِ مشرب ده که دلگیرم ز مذهب‌ها

شمارهٔ ۲ : تا شفیع خویش کردم صاحب معراج را

شمارهٔ ۳ : هرزه کمر نبسته‌ام کینة روزگار را

شمارهٔ ۴ : لبریزِ شکوه شد دل حسرت‌پرست ما

شمارهٔ ۵ : عشق آمده آتش زده در نیک و بد ما

شمارهٔ ۶ : خاک شد تا در ره او جسم غم پرورد ما

شمارهٔ ۷ : تدبیر ماست در گرو عقل پیر ما

شمارهٔ ۸ : گفته‌ای: بیدار باید عاشق دیدار ما

شمارهٔ ۹ : جز داغ سینه گل نکند در بهار ما

شمارهٔ ۱۰ : کرد جا داغ جنون باز ز نو بر سر ما

شمارهٔ ۱۱ : ای غایب از نظر که تویی مست ناز ما

شمارهٔ ۱۲ : ناید به دراز سینه ز تنگی نفس ما

شمارهٔ ۱۳ : بیجا نبود سعی فلک در هلاک ما

شمارهٔ ۱۴ : پُر است یاد تو در کنج دیده و دل ما

شمارهٔ ۱۵ : آیینة هر لاله عذارست دل ما

شمارهٔ ۱۶ : گر مستی‌یی ز لعل بتان می‌کنیم ما

شمارهٔ ۱۷ : آتش چکد چو آب ز طرز بیان ما

شمارهٔ ۱۸ : ای تشنه تیغ ابروی نازت به خون ما

شمارهٔ ۱۹ : مشق شوخی می‌‌کند طفلی به قصد جان ما

شمارهٔ ۲۰ : غصّه را دل نگشاید به جز از سینة ما

شمارهٔ ۲۱ : بسکه افسردگی از هجر تو شد پیشة ما

شمارهٔ ۲۲ : کارگر نیست به غم تیشة اندیشة ما

شمارهٔ ۲۳ : گفته‌ای بیدار باید عاشق دیدار ما

شمارهٔ ۲۴ : کشت ما را تغافل یار بی‌پروای ما

شمارهٔ ۲۵ : وصل شد باعث جدایی ما

شمارهٔ ۲۶ : بر وضع افلاک ای پسر کم تکیه کن در کارها

شمارهٔ ۲۷ : تا تو افکندی به دولت سایه بر گلزارها

شمارهٔ ۲۸ : نفی قیل و قال کم کن ای که خواهی حال‌ها

شمارهٔ ۲۹ : الا یا ایّها السّاقی ادر کأساً و ناولها

شمارهٔ ۳۰ : کجا شد آن نمک‌پاشی به زخم از همزبانی‌ها

شمارهٔ ۳۱ : یک جهان بر هم زدم کز جمله بگزیدم تو را

شمارهٔ ۳۲ : صلای می‌زنم امروز مه‌وش خود را

شمارهٔ ۳۳ : چو جوهر بر دم شمشیر او دادم دل خود را

شمارهٔ ۳۴ : به ناز و غمزه خود آموختم جانانهٔ خود را

شمارهٔ ۳۵ : تمنّای تو جان اندر تن آرد نقش دیبا را

شمارهٔ ۳۶ : نکرد ناخن تدبیر اثر دل ما را

شمارهٔ ۳۷ : خوی کرده و نشانده بر آتش گلاب را

شمارهٔ ۳۸ : کی می‌دهم به جنس دوا نقد درد را!

شمارهٔ ۳۹ : پنجه می‌بازد خرد آن دست چوگان‌باز را

شمارهٔ ۴۰ : تا ز دمسردان نگه دارم چراغ خویش را

شمارهٔ ۴۱ : چنان سودای او بر خویشتن پیچاند آتش را

شمارهٔ ۴۲ : سخن از خود رود چون گرد سر گردد زبانش را

شمارهٔ ۴۳ : نمود از پرده رخ یارم نمی‌خواهم دلایل را

شمارهٔ ۴۴ : کم گیر بهر حادثه عقل کفیل را

شمارهٔ ۴۵ : منم که کرده‌‌ام الماس نشئه مرهم را

شمارهٔ ۴۶ : کتابت کی تواند داد داد بیقراران را

شمارهٔ ۴۷ : چه حاجت است به شمع و چراغ مستان را

شمارهٔ ۴۸ : ز پس افتادگان عرض نیازی پیشوایان را

شمارهٔ ۴۹ : ز من منّت بود سرو و سمن را

شمارهٔ ۵۰ : نمی‌دانم چه آیین است کافر کج‌کلاهان را

شمارهٔ ۵۱ : گر کشم بر رخ دریا مژة پرخون را

شمارهٔ ۵۲ : نمی‌پوشد چو خورشید آن پری از هیچ کس رو را

شمارهٔ ۵۳ : بستم ز چارگوشة عالم نگاه را

شمارهٔ ۵۴ : از بیم دریا کی کنم ترک این ره کوتاه را

شمارهٔ ۵۵ : سایه زلفت به سر شمشاد سازد شانه را

شمارهٔ ۵۶ : گر نهان سازم غم عشقت چه سازم ناله را

شمارهٔ ۵۷ : ای کرده سرمه از ناز چشم غزاله‌ها را

شمارهٔ ۵۸ : بیا ساقیّ و آتش در زن این زهد ریائی را

شمارهٔ ۵۹ : جدا از دوستان در مرگ می‌بینم رهائی را

شمارهٔ ۶۰ : عشق چو پرده بر درد حسن کرشمه‌زای را

شمارهٔ ۶۱ : مصوّرگونه از رویت دهد حسن مثالی را

شمارهٔ ۶۲ : کردند پردة رخ دلدار شیشه را

شمارهٔ ۶۳ : از گریه خلاصی نبود چشم ترم را

شمارهٔ ۶۴ : این قدر آب هوس بستن به جوی دل چرا

شمارهٔ ۶۵ : رویش که هست رنگ ز رخسار مه ربا

شمارهٔ ۶۶ : من و کویی که کس را نیست جز عشرت به یاد آنجا

شمارهٔ ۶۷ : رواج بیدلان از مهر دلداران شود پیدا

شمارهٔ ۶۸ : جنون تکلیف کوه و دشت و صحرا می‌کند ما را

شمارهٔ ۶۹ : نه سامان سفر باشد نه سودای حضر ما را

شمارهٔ ۷۰ : تا حلقه نبد زلف بت مهوش ما را

شمارهٔ ۷۱ : الهی آب و رنگ شعله ده مشت گل ما را

شمارهٔ ۷۲ : تو ای بلبل گهی از نالة خود شاد کن ما را

شمارهٔ ۷۳ : مستی مدام جام هوس می‌دهد مرا

شمارهٔ ۷۴ : چو کرد خاک ره یار روزگار مرا

شمارهٔ ۷۵ : بی‌تپش آرام کی باشد دل زار مرا

شمارهٔ ۷۶ : از ناتوانی می‌کشد دوش نفس بار مرا

شمارهٔ ۷۷ : دل می‌کشد به لالة راغ دگر مرا

شمارهٔ ۷۸ : باز دارد عشق در آغوش بیهوشی مرا

شمارهٔ ۷۹ : دل به زلفش می‌کشد آشفته سامانی مرا

شمارهٔ ۸۰ : ها مژده که جانانه خرامید به صحرا

شمارهٔ ۸۱ : چهرة صاف بلا زلف سیه فام بلا

شمارهٔ ۸۲ : چو دادند اختیار کل قضا را

شمارهٔ ۸۳ : ز روح باده صد ره گرچه خالی شد تن مینا

شمارهٔ ۸۴ : به گلستان چو روی گل شود از روی تو آب

شمارهٔ ۸۵ : بنشین که بی‌رخ تو ندارم قرار و تاب

شمارهٔ ۸۶ : عُجْب در مستی ندارد هیچ فرقی با شراب

شمارهٔ ۸۷ : همین نه مرهم دل‌های خسته است شراب

شمارهٔ ۸۸ : دلم از غصّه رنجورست امشب

شمارهٔ ۸۹ : بی‌لبت ساغر می‌ آب ندارد امشب

شمارهٔ ۹۰ : نگه نکرده گذشتی ز من به ناز امشب

شمارهٔ ۹۱ : جان فدا کردم که تا شد وصل او یک دم نصیب

شمارهٔ ۹۲ : زلف را با تیره‌بختی شد رخ جانان نصیب

شمارهٔ ۹۳ : گر برین قامت فزاید جلوة آن دلفریب

شمارهٔ ۹۴ : غنچه را از حسرت لعل تو دل در بر بسوخت

شمارهٔ ۹۵ : امشب ز فرقت تو دلم چون چراغ سوخت

شمارهٔ ۹۶ : اگرچه شعلة حسنت تمام عالم سوخت

شمارهٔ ۹۷ : پیشهٔ ما عشق و رندی کار ماست

شمارهٔ ۹۸ : دل بد مکن ز همدمی غم که آشناست

شمارهٔ ۹۹ : ما به این بی‌اعتباری چرخ سرگردان ماست

شمارهٔ ۱۰۰ : گلِ بی‌رنگِ عشق چیدة ماست

شمارهٔ ۱۰۱ : در عشق تو ناله پیشة ماست

شمارهٔ ۱۰۲ : جلوة قد تو از چاک دل ما پیداست

شمارهٔ ۱۰۳ : نظر به روی تو دارد نگاه بی‌ادبست

شمارهٔ ۱۰۴ : چو موج بر سر آبیم و حال سخت خرابست

شمارهٔ ۱۰۵ : شیشه هم بزمست با او، ساغرش هم مشرب است

شمارهٔ ۱۰۶ : در عهد نگاه تو که صیاد شکیب است

شمارهٔ ۱۰۷ : مه روی تو که آرایش هر مهتاب است

شمارهٔ ۱۰۸ : از عشق که جان در تن بیمار حزین است

شمارهٔ ۱۰۹ : حسن محجوب ز نظّاره خطرها دارد

شمارهٔ ۱۱۰ : چه کنم صلح کسی جنگ و ستیز تو که خوبست

شمارهٔ ۱۱۱ : تنم از رنج و بلا مایه‌ده ایّوبست

شمارهٔ ۱۱۲ : ز زهر ناوک او دل چو شهد خرسندست

شمارهٔ ۱۱۳ : یوسف بازار ما هم خود خریدار خودست

شمارهٔ ۱۱۴ : چون بر سر راه عدم است آنچه وجود است

شمارهٔ ۱۱۵ : خاطر ما به تو صد جا بندست

شمارهٔ ۱۱۶ : نه زابرش خبر و نه ز بهارش یادست

شمارهٔ ۱۱۷ : دلم پای‌بند نسیم بهارست

شمارهٔ ۱۱۸ : گذشت موسم گل لیک یار جلوه‌گرست

شمارهٔ ۱۱۹ : مگر از عشق نگاری به دلش تأثیرست

شمارهٔ ۱۲۰ : دل تهی از خون شد و دیده چو کوثر پرست

شمارهٔ ۱۲۱ : منم که مرغ دلم صید عشوه و نازست

شمارهٔ ۱۲۲ : گهی که دیده نه بر روی آن صنم بازست

شمارهٔ ۱۲۳ : تا به روی تو در غمکدة من بازست

شمارهٔ ۱۲۴ : نی همین ناز تو تنها بهر قتل ما بس است

شمارهٔ ۱۲۵ : اختر بی‌نور ما شمع مزار ما بس است

شمارهٔ ۱۲۶ : صحرا خوش است و دشت خوش است و چمن خوش است

شمارهٔ ۱۲۷ : خوی بر رخت که رشک گلستان آتش است

شمارهٔ ۱۲۸ : ناز آتش، غمزه آتش، خویِ سرکش آتش است

شمارهٔ ۱۲۹ : چارة ما بیدلان در دفع سودا آتش است

شمارهٔ ۱۳۰ : تجرید و تجرّد ره کاشانه عشق است

شمارهٔ ۱۳۱ : کمان آهِ که یارب کشیده تا گوش است؟

شمارهٔ ۱۳۲ : ز رنگِ می به رخت تا نقاب در پیش است

شمارهٔ ۱۳۳ : چمن به خرّمی و گل به بار نزدیک است

شمارهٔ ۱۳۴ : کار دلم در شکنج زلف تو تنگ است

شمارهٔ ۱۳۵ : هر خس به باغ ما گل و هر زاغ بلبل است

شمارهٔ ۱۳۶ : سراپا شعله گردیدست کاینم جامة آل است

شمارهٔ ۱۳۷ : من و تصوّر ترک غمت خیال محال است

شمارهٔ ۱۳۸ : تو سروری سرفرازی بر تو ختم است

شمارهٔ ۱۳۹ : چون نسیمم در ره عشق تو نقش پا گم است

شمارهٔ ۱۴۰ : مو به موئیم دل و بهر غم یار کم است

شمارهٔ ۱۴۱ : عکس رخ جانانه که در منزل چشم است

شمارهٔ ۱۴۲ : ز عکس زلف تو آیینه سنبلستانست

شمارهٔ ۱۴۳ : تا بوی زلف یار در آبادی منست

شمارهٔ ۱۴۴ : عشق بازی جستجوی یار در دل کردنست

شمارهٔ ۱۴۵ : عشق را پیغمبرم داغ جنون تاج منست

شمارهٔ ۱۴۶ : درون پرده نه پنهان عذار جانانست

شمارهٔ ۱۴۷ : بی‌روی تو تا چشم صراحی نگرانست

شمارهٔ ۱۴۸ : به هنر فخر نکردن هنر مردانست

شمارهٔ ۱۴۹ : جهان ز عکس رخت پرگل است و یاسمن است

شمارهٔ ۱۵۰ : به لب تا نغمة عیشم قرین است

شمارهٔ ۱۵۱ : آه جگر ماست که آتش شرر اوست

شمارهٔ ۱۵۲ : تنها نه دیده‌ام به رخ نازنین تست

شمارهٔ ۱۵۳ : دستگاه حسن لیلی گوشه‌ای از کار تست

شمارهٔ ۱۵۴ : تا به رخسار تو زلف مشک‌فام افتاده است

شمارهٔ ۱۵۵ : جسم خاکی گر بمیرد آتش جان زنده است

شمارهٔ ۱۵۶ : جز تو عاشق را کسی کی سر به صحرا داده است

شمارهٔ ۱۵۷ : با وجود ضعف کی ما را کس از جا برده است

شمارهٔ ۱۵۸ : باز ذوق عاشقی بر عقل زور آورده است

شمارهٔ ۱۵۹ : تا همچو گل پیاله شکفتن گرفته است

شمارهٔ ۱۶۰ : مگو ز عقل که دام فریب خودرایی‌ست

شمارهٔ ۱۶۱ : امشب دگر نگاه کجت جاودانه است

شمارهٔ ۱۶۲ : سودای تو از جان وفاکیش نرفتست

شمارهٔ ۱۶۳ : گر ز زلف آزاد گشتم دام کاکل در پی است

شمارهٔ ۱۶۴ : برفروزد جان و تن با آنکه داغ دل یکی‌ست

شمارهٔ ۱۶۵ : چه شد که عشوه دگر مست خویشتن‌داریست

شمارهٔ ۱۶۶ : باز با مژگان ما سیلاب عهدی تازه بست

شمارهٔ ۱۶۷ : عشوه‌اش چون در چمن آیین لطف و ناز بست

شمارهٔ ۱۶۸ : در گلستان طفل شبنم تا به دوش گل نشست

شمارهٔ ۱۶۹ : تا صبا طرف نقاب از روی رخشانی شکست

شمارهٔ ۱۷۰ : چون مُهر لب به شکوة آن تندخو شکست

شمارهٔ ۱۷۱ : درمانده دل به کار من و من به کار دوست

شمارهٔ ۱۷۲ : موسی اگر ندارد تاب نگاه دوست

شمارهٔ ۱۷۳ : گر تو پنداری بتان را بی‌وفایی نیست هست

شمارهٔ ۱۷۴ : از هستی تو عالم دیوانه پر شدست

شمارهٔ ۱۷۵ : در خشک و ترِ طاعت ما چشم تری نیست

شمارهٔ ۱۷۶ : بازم از نو به کمین غمزة پنهانی هست

شمارهٔ ۱۷۷ : دوش بی او شمع بزم ما ز حد افزون گریست

شمارهٔ ۱۷۸ : جز زلف تو ما را سر سودای دگر نیست

شمارهٔ ۱۷۹ : عشق میدانی است کانجا غیر مردی کار نیست

شمارهٔ ۱۸۰ : در شب غم همدمم جز آه بی‌تأثیر نیست

شمارهٔ ۱۸۱ : حسن صورت از بتان چون طبع آتشناک نیست

شمارهٔ ۱۸۲ : صید ما را تا ابد آزادی از دنبال نیست

شمارهٔ ۱۸۳ : تلخ‌کامی‌های ما از گردش ایّام نیست

شمارهٔ ۱۸۴ : دل که بی‌زخم تو باشد به جهان خرّم نیست

شمارهٔ ۱۸۵ : عشقبازان را سرود عیش گفتن رسم نیست

شمارهٔ ۱۸۶ : ذرّه‌ای نیست که آیینة دیدار تو نیست

شمارهٔ ۱۸۷ : بستر گرمی تنم را همچو شمشیر تو نیست

شمارهٔ ۱۸۸ : ابر زا از خصمی مژگان من اندیشه نیست

شمارهٔ ۱۸۹ : بی‌لب او نشئه‌ای در ساغر و پیمانه نیست

شمارهٔ ۱۹۰ : بر دل از داغ غم قیاسی نیست

شمارهٔ ۱۹۱ : چه ز نظّاره برد دیده که حیرانش نیست؟

شمارهٔ ۱۹۲ : امشب که ذوق جلوه رخش بی‌نقاب داشت

شمارهٔ ۱۹۳ : دوشم چراغ دیده ز روی تو تاب داشت

شمارهٔ ۱۹۴ : یا بمن خود را ازین بیگانه‌تر بایست داشت

شمارهٔ ۱۹۵ : یک نظر کرد و از آن صد گونه استغفار داشت

شمارهٔ ۱۹۶ : هر که در کوی تو چندی چو دلم منزل داشت

شمارهٔ ۱۹۷ : دی به خاطر یاد آن گیسوی مشک‌آسا گذشت

شمارهٔ ۱۹۸ : به فکر کار نیفتاده روزگار گذشت

شمارهٔ ۱۹۹ : در گلشن الست که نیرنگ برنداشت

شمارهٔ ۲۰۰ : در غضب رفتی و دل دوش از تو کامی برنداشت

شمارهٔ ۲۰۱ : راه دراز وصل تو غیر از خطر نداشت

شمارهٔ ۲۰۲ : ترکش ناز تو از غمزه دگر تیر نداشت

شمارهٔ ۲۰۳ : کسی چون خرد دستگاهی نداشت

شمارهٔ ۲۰۴ : در دیار دل که کس جز حسن جولانی نداشت

شمارهٔ ۲۰۵ : غمت به سینه مرا جای مدّعا نگذاشت

شمارهٔ ۲۰۶ : کسی ز ننگ به من گرچه روبه‌رو نگذاشت

شمارهٔ ۲۰۷ : خوی از جبین مریز که قدر گلاب رفت

شمارهٔ ۲۰۸ : زلف ساقی از کف و دامان یار از دست رفت

شمارهٔ ۲۰۹ : شور جنونم از سر این بخت شوم رفت

شمارهٔ ۲۱۰ : نوبهار من که هر خار مرا گل کرد و رفت

شمارهٔ ۲۱۱ : سر رفت و داغ عشق بتان از سرم نرفت

شمارهٔ ۲۱۲ : در ازل سوز محبّت در دل ما جا گرفت

شمارهٔ ۲۱۳ : یک نفس خود را ز غم آزاد می‌باید گرفت

شمارهٔ ۲۱۴ : یاد او در سینه کردم جامه بوی گل گرفت

شمارهٔ ۲۱۵ : تا گریبان من اینک گرد دامانم گرفت

شمارهٔ ۲۱۶ : گلستان از خنده‌اش طرح گل خندان گرفت

شمارهٔ ۲۱۷ : غنچه را دور از لب لعلت دل از گلشن گرفت

شمارهٔ ۲۱۸ : چون نیاز ما و ناز او به هم درمی‌گرفت

شمارهٔ ۲۱۹ : رسید موسم نوروز و روزگار شکفت

شمارهٔ ۲۲۰ : می‌فزاید عشق من هر دم چو حسن کاملت

شمارهٔ ۲۲۱ : زان برون زد دلبر من بارگاه از شش جهت

شمارهٔ ۲۲۲ : گهی ملال مّورث گهی غم ورّاث

شمارهٔ ۲۲۳ : سفر عمر زیانست و درو سود عبث

شمارهٔ ۲۲۴ : هر کجا راه بریدیم عبث بود عبث

شمارهٔ ۲۲۵ : هم بخت نامساعد هم زلف یار باعث

شمارهٔ ۲۲۶ : ای بی‌لبت حرام بر اهل کلام بحث

شمارهٔ ۲۲۷ : درنخواهد داد تن بیماری ما در علاج

شمارهٔ ۲۲۸ : درد مرا به عیسی مریم چه احتیاج

شمارهٔ ۲۲۹ : گهی کلاه نهی بر سر و گه افسر کج

شمارهٔ ۲۳۰ : خواهم که شبی سرزده آیم به در صبح

شمارهٔ ۲۳۱ : یک لحظه سر برآر مه من ز خواب صبح

شمارهٔ ۲۳۲ : شتاب شام سیه‌چرده و صباح صبیح

شمارهٔ ۲۳۳ : وزید بر سر زلف کجت صبا گستاخ

شمارهٔ ۲۳۴ : مکن دراز به زیر سپهر پا گستاخ

شمارهٔ ۲۳۵ : باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخ

شمارهٔ ۲۳۶ : ببرید زلف گرچه به پای تو سر نهاد

شمارهٔ ۲۳۷ : کارم از گفتن لطفت به غرامت افتاد

شمارهٔ ۲۳۸ : ز ضعفم بی‌تو بر تن از گرانی مو نمی‌جنبد

شمارهٔ ۲۳۹ : شکاری گر به دام افتد چه شد، زینها هزار افتد

شمارهٔ ۲۴۰ : وجودت تا ز چشم کیمیای امتیاز افتد

شمارهٔ ۲۴۱ : ز استغنا خیالش را به ما پروا نمی‌افتد

شمارهٔ ۲۴۲ : کجا چو تیغ‌کشی در میان سپر گنجد!

شمارهٔ ۲۴۳ : سخن ز تنگیت اندر دهن نمی‌گنجد

شمارهٔ ۲۴۴ : ز من دور آن پری پیکر به صد دستور می‌گردد

شمارهٔ ۲۴۵ : ز اشک گرم من آتش کباب می‌گردد

شمارهٔ ۲۴۶ : به گلشن چون روی مرغ از نوا خاموش می‌گردد

شمارهٔ ۲۴۷ : دل مسیح ز دردم شکسته می‌گردد

شمارهٔ ۲۴۸ : نگاهش ناگهان چون تیر نازی بر کمان بندد

شمارهٔ ۲۴۹ : هر آه که درد از دل ناشاد برآرد

شمارهٔ ۲۵۰ : تا نکتة رنگینِ ادا جوش برآورد

شمارهٔ ۲۵۱ : تا ذوق نوا بر لب من جوش برآورد

شمارهٔ ۲۵۲ : شکستن رنگ از جانم برآورد

شمارهٔ ۲۵۳ : کسی که صبر به جنگ عتاب می‌آرد

شمارهٔ ۲۵۴ : مرا پای طلب از رهگذاری خارها دارد

شمارهٔ ۲۵۵ : به تماشای گل و لاله که پروا دارد؟

شمارهٔ ۲۵۶ : لبت تا شیوة سحر و فسون را مضطرب دارد

شمارهٔ ۲۵۷ : دلم امشب که ز تیغ تو جراحت دارد

شمارهٔ ۲۵۸ : چنان دل تیر آن ابرو کمان را در نظر دارد

شمارهٔ ۲۵۹ : ز اشکم چهره گه خونین و گه همرنگ زر دارد

شمارهٔ ۲۶۰ : به رنگ عشقبازان برگ برگش رنگ زر دارد

شمارهٔ ۲۶۱ : نه اخگر از فسردان گرد خاکستر به بردارد؟

شمارهٔ ۲۶۲ : در آستین مژه‌ام طرح گلستان دارد

شمارهٔ ۲۶۳ : حدیث قتل من با تیغ دایم در عیان دارد

شمارهٔ ۲۶۴ : لب شیرین تبسّم خندة سحرآفرین دارد

شمارهٔ ۲۶۵ : به ما عمریست زلف یار سودا در میان دارد

شمارهٔ ۲۶۶ : به گوشه چشم سیاهت نگه به من دارد

شمارهٔ ۲۶۷ : از بس که هوای دهن تنگ تو دارد

شمارهٔ ۲۶۸ : ز طرز غنچه پی بردم که شرم روی او دارد

شمارهٔ ۲۶۹ : مگر دلِ به غم عشق بسته‌ای دارد

شمارهٔ ۲۷۰ : عاشق آنست که در بر گل رویی دارد

شمارهٔ ۲۷۱ : بگو به شعله که پروانه بی تو تاب ندارد

شمارهٔ ۲۷۲ : چمن بی‌تو فیض هوایی ندارد

شمارهٔ ۲۷۳ : ز جور تو دل امتناعی ندارد

شمارهٔ ۲۷۴ : دو چشمت میل هشیاری ندارد

شمارهٔ ۲۷۵ : تنها نه ز زلفت دلم آرام ندارد

شمارهٔ ۲۷۶ : گر خود ز لطف گامی در راه ما گذارد

شمارهٔ ۲۷۷ : سرو نتوانست لاف قامتش از پیش برد

شمارهٔ ۲۷۸ : کسی ز کوی تو تا چند حبیب چاک برد!

شمارهٔ ۲۷۹ : ذوق دیدارست کامی کز جهان دل می‌برد

شمارهٔ ۲۸۰ : دوران حیله باز زما روبرو برد

شمارهٔ ۲۸۱ : نبرم منّت کس کاش شرابم نبرد

شمارهٔ ۲۸۲ : امشب که از نم مژه آبم نمی‌برد

شمارهٔ ۲۸۳ : کس جان ز زخم خنجر مژگان نمی‌برد

شمارهٔ ۲۸۴ : بسکه آرام از نگاهش بی‌محابا می‌پرد

شمارهٔ ۲۸۵ : گر نسیم صبحگاهی گلستان می‌پرورد

شمارهٔ ۲۸۶ : لعلت که باغ خنده ازو آب می‌خورد

شمارهٔ ۲۸۷ : لعل لبت ز خون گهر آب میخورد

شمارهٔ ۲۸۸ : منگر که نگاهی ز سر ناز به ما کرد

شمارهٔ ۲۸۹ : گفت و گو یک حرف را تفسیر نتوانست کرد

شمارهٔ ۲۹۰ : خویش را بر آب و بر آیینه تا اظهار کرد

شمارهٔ ۲۹۱ : بی‌تو تا ره بر غبار خاطر غمناک کرد

شمارهٔ ۲۹۲ : کثرت غم در دلم بر یاد او جا تنگ کرد

شمارهٔ ۲۹۳ : نماز شام چنان نشئة میش گل کرد

شمارهٔ ۲۹۴ : مشّاطه چو آرایش آن زلف علم کرد

شمارهٔ ۲۹۵ : عشق ظاهر نمی‌توانم کرد

شمارهٔ ۲۹۶ : با یاد تو کونین فراموش توان کرد

شمارهٔ ۲۹۷ : به آن قد سرفرازی می‌توان کرد

شمارهٔ ۲۹۸ : به آن رخ جلوة خور می‌توان کرد

شمارهٔ ۲۹۹ : گفتگوی چشم جادویی مرا دیوانه کرد

شمارهٔ ۳۰۰ : گفتمش صد بار و ترک صحبت دشمن نکرد

شمارهٔ ۳۰۱ : یار در دلداری ما هیچ خودداری نکرد

شمارهٔ ۳۰۲ : عجب ار درین بهاران گل و لاله بار گیرد

شمارهٔ ۳۰۳ : چون صبا از گل تو بو گیرد

شمارهٔ ۳۰۴ : دماغم باج ذوق از نشئة سرشار می‌گیرد

شمارهٔ ۳۰۵ : به صد افسون در آن دل یاد من منزل نمی‌گیرد

شمارهٔ ۳۰۶ : چه شد بازم که زخمم باج از مرهم نمی‌گیرد

شمارهٔ ۳۰۷ : چه سازم دست دردی دامن جانم نمی‌گیرد

شمارهٔ ۳۰۸ : ویرانه دلی دان که محبّت نپذیرد

شمارهٔ ۳۰۹ : فریب جنّتم در عشق کی مغرور می‌سازد

شمارهٔ ۳۱۰ : شب از هجر رخت صد غم در غمخانة ما زد

شمارهٔ ۳۱۱ : صبح بلبل به نوا برخیزد

شمارهٔ ۳۱۲ : که می‌تواند از پیش یار برخیزد؟

شمارهٔ ۳۱۳ : جو آید در چمن از عندلیبان شور برخیزد

شمارهٔ ۳۱۴ : به باغ سبزه چو بیند خطت به سر خیزد

شمارهٔ ۳۱۵ : قدم از بار محنت برنخیزد

شمارهٔ ۳۱۶ : از دعا گویا اثر بازم به مطلب می‌رسد

شمارهٔ ۳۱۷ : ناله از دل تا به لب از ضعف مشکل میرسد

شمارهٔ ۳۱۸ : بخت کو کز تو بمن مژدة یادی برسد

شمارهٔ ۳۱۹ : کسی به درد سخن غیر طبع من نرسد

شمارهٔ ۳۲۰ : تا کی چنینم از مژه خون جگر چکد

شمارهٔ ۳۲۱ : ز عریانی نیندیشم اگر عالم خطر باشد

شمارهٔ ۳۲۲ : یک شب که نه در وصال باشد

شمارهٔ ۳۲۳ : خوشا آن دل که تا جان باشدش اندوهگین باشد

شمارهٔ ۳۲۴ : حنای پای تو شد خون من، حلال تو باشد

شمارهٔ ۳۲۵ : آن شوخ ز حالم خبری داشته باشد

شمارهٔ ۳۲۶ : آیینه سنگ بود ترا دید و آب شد

شمارهٔ ۳۲۷ : بس که دلگیرم غم از آمیزشم دلگیر شد

شمارهٔ ۳۲۸ : اقبال رو نمود و به ما یار یار شد

شمارهٔ ۳۲۹ : کسی به دعوی مهرش چو صبح صادق شد

شمارهٔ ۳۳۰ : آمد بهار و خانه به زندان شریک شد

شمارهٔ ۳۳۱ : دردا که غمزة دوست دشمن شکار هم شد

شمارهٔ ۳۳۲ : به مهر آموختیم آن طفل را بی‌مهریش فن شد

شمارهٔ ۳۳۳ : دلم شبی که خیال ترا نشیمن شد

شمارهٔ ۳۳۴ : دل از جفای محرم و بیگانه پر نشد

شمارهٔ ۳۳۵ : پای دل تا به ره عشق تو فرسوده نشد

شمارهٔ ۳۳۶ : که گفت غنچة خندان به آن دهان ماند!

شمارهٔ ۳۳۷ : بهشت عدن به حسن رسیده می‌ماند

شمارهٔ ۳۳۸ : بیا که بی تو نه ساغر نه شیشه می‌ماند

شمارهٔ ۳۳۹ : بسکه کردم داد از آن بت قوّت دادم نماند

شمارهٔ ۳۴۰ : رسم سرایت نفس ناتوان نماند

شمارهٔ ۳۴۱ : هر کس به عارض تو خط مشک فام خواند

شمارهٔ ۳۴۲ : جدا از کوی او شوقم گل و گلشن نمی‌داند

شمارهٔ ۳۴۳ : بیوفا و بد و بیدادگرت ساخته‌اند

شمارهٔ ۳۴۴ : کج ابروان که چهره به می تاب داده‌اند

شمارهٔ ۳۴۵ : عشّاق دل به چین جبینی سپرده‌اند

شمارهٔ ۳۴۶ : آنانکه پی به راه توکّل فشرده‌اند

شمارهٔ ۳۴۷ : چشم دلم به عالم بالا گشاده‌اند

شمارهٔ ۳۴۸ : از پی قتلم دگر، درد و غم، آماده‌اند

شمارهٔ ۳۴۹ : خوبان که شوخی مژه از تیر برده‌اند

شمارهٔ ۳۵۰ : چون خوی دلبران ز عتابم سرشته‌اند

شمارهٔ ۳۵۱ : عندلیب گلشنم گلخن نصیبم کرده‌اند

شمارهٔ ۳۵۲ : زرشک خال که سوزد بر آن عذار سپند

شمارهٔ ۳۵۳ : هر کاروان که راه به کوی تو ساختند

شمارهٔ ۳۵۴ : نقشبندانی که طرح روی جانان ریختند

شمارهٔ ۳۵۵ : یک بار نکردیم در آن دل اثری چند

شمارهٔ ۳۵۶ : بی تو یارانم کشان سوی گلستان می‌برند

شمارهٔ ۳۵۷ : بیدلان دور از لبش چون جام گلگون می‌خورند

شمارهٔ ۳۵۸ : صبح خیزان چو به کف جام مصّفا گیرند

شمارهٔ ۳۵۹ : اسیران پرده از حال دل خود بر نمی‌گیرند

شمارهٔ ۳۶۰ : به چمن روی نهی سرو و سمن می‌سوزند

شمارهٔ ۳۶۱ : کو غم که ناله را به اثر آشنا کند

شمارهٔ ۳۶۲ : عاشق چوبی مضایقه جان را فدا کند

شمارهٔ ۳۶۳ : گر آتش تو چو شمع استخوانم آب کند

شمارهٔ ۳۶۴ : گریة خونین نداند هر که چشمی تر کمند

شمارهٔ ۳۶۵ : مطربی کو که نوای غم او ساز کند

شمارهٔ ۳۶۶ : دل مست خواب غفلت و، کس نیست بیدارش کند

شمارهٔ ۳۶۷ : سهل است اگر رقیب به خود مایلش کند

شمارهٔ ۳۶۸ : عقل گو کمتر نظر بر حسن تدبیرم کند

شمارهٔ ۳۶۹ : شاه اجل به حکم تو فرمان روان کند

شمارهٔ ۳۷۰ : چه خوش آنکه ناوک غمزة تو به سینه میل وطن کند

شمارهٔ ۳۷۱ : ز قال رفته‌ام از دست، حال تا چه کند

شمارهٔ ۳۷۲ : چون در آیینه نظر آن مه دیرینه کند

شمارهٔ ۳۷۳ : چه حدِّ غنچه که در پیش یار خنده کند

شمارهٔ ۳۷۴ : به جفا چون بتان قرار کنند

شمارهٔ ۳۷۵ : هر که این شیرین لبان محو شکر خندش کنند

شمارهٔ ۳۷۶ : خضر و مسیح اگر گل روی تو بو کنند

شمارهٔ ۳۷۷ : خم خانه جای صحبت اشراقیانه است

شمارهٔ ۳۷۸ : آنان که در ادای سخن کوتهی کنند

شمارهٔ ۳۷۹ : ناز تو رخنه در جگر شیر می‌کند

شمارهٔ ۳۸۰ : مه را غم هلال تو رنجور می‌کند

شمارهٔ ۳۸۱ : شوق چون در عرض حالم خامه را سر می‌کند

شمارهٔ ۳۸۲ : شد بهار و هر کسی جایی وطن خوش می‌کند

شمارهٔ ۳۸۳ : قاصد بی‌غم کجا شرح ملالم می‌کند

شمارهٔ ۳۸۴ : دل نظر چون بر رخ آن بی‌ترحّم می‌کند

شمارهٔ ۳۸۵ : موج اشکم ابر را آلوده دامن می‌کند

شمارهٔ ۳۸۶ : مستی ز گرد تفرقه پاکم نمی‌کند

شمارهٔ ۳۸۷ : غنچه را دل در بر آن لعل سخنگو بشکند

شمارهٔ ۳۸۸ : آهم سحر چو از دل رنجور شد بلند

شمارهٔ ۳۸۹ : خوبرویان چون نظر بر رخ هم بگشایند

شمارهٔ ۳۹۰ : دلم با زاهدان دیگر به صد اعزاز ننشیند

شمارهٔ ۳۹۱ : معاندان که سخن ناشنوده می‌گویند

شمارهٔ ۳۹۲ : یاد عیشی کز رخت شب‌های ما مهتاب بود

شمارهٔ ۳۹۳ : امشب که در چمن ز قدومش نوید بود

شمارهٔ ۳۹۴ : دی کز فروع ماه رخت پرده دور بود

شمارهٔ ۳۹۵ : امشب که دست نالة زارم بساز بود

شمارهٔ ۳۹۶ : از بی‌کسیم دوش دل سوخته کس بود

شمارهٔ ۳۹۷ : شب ز نازت بزم دل بر بیقراران تنگ بود

شمارهٔ ۳۹۸ : ز هر لبی که برآمد سخن کلام تو بود

شمارهٔ ۳۹۹ : خوش آنکه بلبل ما نغمه‌سنج باغ تو بود

شمارهٔ ۴۰۰ : آنکه کارش به اسیران همه بیدادی بود

شمارهٔ ۴۰۱ : شبم در کلبة دل ماهتاب از یاد ماهی بود

شمارهٔ ۴۰۲ : شش جهت را در زدم جز حلقه کس بر در نبود

شمارهٔ ۴۰۳ : دلا گم کرده‌ای خود را درآ در جستجوی خود

شمارهٔ ۴۰۴ : بلبل ز شیوة تو به فریاد می‌رود

شمارهٔ ۴۰۵ : غیر زلف او که دوشادوش آن رو می‌رود

شمارهٔ ۴۰۶ : هر کجا حرف لب آن یار جانی می‌رود

شمارهٔ ۴۰۷ : کو آنکه شیونم به اثر آشنا شود

شمارهٔ ۴۰۸ : به باغ بس که ز شرم رخت گل آب شود

شمارهٔ ۴۰۹ : کمرده‌ام خالی دلی، خواهم دل او پُر شود

شمارهٔ ۴۱۰ : لطف کن تلخی که جان بی‌لذّت از شکّر شود

شمارهٔ ۴۱۱ : تخم دلخواه درین مزرعه کم سبز شود

شمارهٔ ۴۱۲ : کم کنم شیون نمی‌خواهم که نقص غم شود

شمارهٔ ۴۱۳ : دانشم حاشا که ابرِ آفتاب من شود

شمارهٔ ۴۱۴ : آفت عاشق ز صلح و جنگ پیدا می‌شود

شمارهٔ ۴۱۵ : آیینه از عکس رخ یارم گلستان می‌شود

شمارهٔ ۴۱۶ : چندان که از تو جور و جفا کم نمی‌شود

شمارهٔ ۴۱۷ : من اگر می نخورم پیش رود!

شمارهٔ ۴۱۸ : هلاک همچو منی خشم و کین نمی‌خواهد

شمارهٔ ۴۱۹ : نه همین دل در برم چون مرغ بسمل می‌جهد

شمارهٔ ۴۲۰ : ایزد به هر که عارض گل رنگ می‌دهد

شمارهٔ ۴۲۱ : مویش وظیفة شب دیجور می‌دهد

شمارهٔ ۴۲۲ : بر شعله آن چنان که کسی تار مو نهد

شمارهٔ ۴۲۳ : شبی که عکس سر زلف یار در نظر آید

شمارهٔ ۴۲۴ : نمی‌خواهم که بوی پیرهن از نزد یار آید

شمارهٔ ۴۲۵ : خوش آنکه از سفر آن غمگسار باز آید

شمارهٔ ۴۲۶ : به یاد آن قامتم از دیدن شمشاد می‌آید

شمارهٔ ۴۲۷ : چو بینم کبک، یادم جلوة دلدار می‌آید

شمارهٔ ۴۲۸ : چنانم بزم عشرت بی‌لبش دلگیر می‌آید

شمارهٔ ۴۲۹ : از ره کوی تو چون بانگ جرس می‌آید

شمارهٔ ۴۳۰ : چو رشک رخنه‌گرِ نام و ننگ می‌آید

شمارهٔ ۴۳۱ : اگر دو روز از آن کو خبر نمی‌آید

شمارهٔ ۴۳۲ : وفاداری از آن ترک شکار افکن نمی‌آید

شمارهٔ ۴۳۳ : چو بلبل خاطرم از گفتن بسیار نگشاید

شمارهٔ ۴۳۴ : عمدا اگر به یاد تو مشکل توان رسید

شمارهٔ ۴۳۵ : به دلم تیرنگاهی ز تو غافل نرسید

شمارهٔ ۴۳۶ : تا کی ز غیر حرف وفا می‌توان شنید

شمارهٔ ۴۳۷ : آن شوخ که بی‌خواب و خمارش نتوان دید

شمارهٔ ۴۳۸ : تا قیامت خویشتن را از خرد بیگانه دید

شمارهٔ ۴۳۹ : حرف عقبا را دل آگاهم از دنیا شنید

شمارهٔ ۴۴۰ : هر که مشتاق تو باشد گِل به سر دارد نشوید

شمارهٔ ۴۴۱ : ازین غیرت مرا آه از دل ناشاد می‌روید

شمارهٔ ۴۴۲ : کجا رویم که ما را تو ملجایی و ملاذ

شمارهٔ ۴۴۳ : در دل ز بس به عشق تو غم‌ها شود لذیذ

شمارهٔ ۴۴۴ : بر سر شیشه نبود پنبه، که بی‌روی یار

شمارهٔ ۴۴۵ : باز هر سو موج ابری جلوه‌گر دارد بهار

شمارهٔ ۴۴۶ : ز شیرین بود خسرو خوشدل و فرهاد از آن خوش‌تر

شمارهٔ ۴۴۷ : از نسیم خط دلم را بیقراری بیش‌تر

شمارهٔ ۴۴۸ : چون غنچه‌ام دلی است ولی کار بسته‌تر

شمارهٔ ۴۴۹ : لب گرم شکوه بود که گردید دیده‌تر

شمارهٔ ۴۵۰ : به جرم اینکه لب یار شد مسخّر ساغر

شمارهٔ ۴۵۱ : زند تبخاله از خونم لب پیمانة اخگر

شمارهٔ ۴۵۲ : خجل شد از سرشکم خاطر افسردهٔ اخگر

شمارهٔ ۴۵۳ : ای در سر از داغ توام هر لحظه سودای دگر

شمارهٔ ۴۵۴ : بیا به مجلس و کام دل از شراب برآور

شمارهٔ ۴۵۵ : ای دل طریقِ نیستی از من به یاد گیر

شمارهٔ ۴۵۶ : سایه‌ای ساقی به جرم توبه از ما وامگیر

شمارهٔ ۴۵۷ : حرفم از فکر سر زلرفی پریشانست باز

شمارهٔ ۴۵۸ : فانوسِ شمع کشتة دل شو نهان بسوز

شمارهٔ ۴۵۹ : گم شدم از عالم امّا گم نشد نامم هنوز

شمارهٔ ۴۶۰ : گرچه پیرم هست در دل ذوق تأثیرم هنوز

شمارهٔ ۴۶۱ : نگشتم ایمن ازین چرخ کینه‌خواه هنوز

شمارهٔ ۴۶۲ : ویران دل و تو در دل ویرانه‌ای هنوز

شمارهٔ ۴۶۳ : قدر درویشی نمی‌دانی به سلطانی گریز

شمارهٔ ۴۶۴ : هستی دنیا و بال جان غمناکست و بس

شمارهٔ ۴۶۵ : بس که نالیدم نه قوّت ماند در من نه نفس

شمارهٔ ۴۶۶ : عاشق یاریم اما نام یار ما مپرس

شمارهٔ ۴۶۷ : رحمش نمی‌آید به من چندانکه می‌سوزم نفس

شمارهٔ ۴۶۸ : بلهوس گر نیستی دور از کنار یار باش

شمارهٔ ۴۶۹ : کوی عشق است درین بیشه بداندیشه مباش

شمارهٔ ۴۷۰ : نگردید آشنای می لب از خویشتن مستش

شمارهٔ ۴۷۱ : خرد گو بیم کمتر ده که آزادم ز تأییدش

شمارهٔ ۴۷۲ : به گوش درد دلم گاه گاه می‌رسدش

شمارهٔ ۴۷۳ : شرابم عشوة یارست و ساغر چشم مخمورش

شمارهٔ ۴۷۴ : ترحّم از نظر افتادگان چشم مخمورش

شمارهٔ ۴۷۵ : چمن گر نسخه خواهد می‌کند آن چهره تحریرش

شمارهٔ ۴۷۶ : این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش

شمارهٔ ۴۷۷ : کمر به کشتن من بسته خال گوشة چشمش

شمارهٔ ۴۷۸ : آن غنچه که کس هیچ ندیدست دهانش

شمارهٔ ۴۷۹ : باز با عشق تو محکم می‌کنم پیمان خویش

شمارهٔ ۴۸۰ : چمنِ جلوه‌گری از قد رعنای تو خوش

شمارهٔ ۴۸۱ : قدر سنبل بشکند چون واکند گیسوی خویش

شمارهٔ ۴۸۲ : هوا خوش است و حریفان باغ دوشادوش

شمارهٔ ۴۸۳ : دلی در سینه دارم مست و مدهوش

شمارهٔ ۴۸۴ : بر دوخته نرگس نظر از شرم نگاهش

شمارهٔ ۴۸۵ : ای مشرب خوشت به جهان یادگار عیش

شمارهٔ ۴۸۶ : به این شوخی که دارد پی بهار جلوه رنگینش

شمارهٔ ۴۸۷ : ای به درگاه تو واله هم عوام و هم خواص

شمارهٔ ۴۸۸ : ای جهانی به عبودیّت خاصت مختصّ

شمارهٔ ۴۸۹ : منم به یاد تو آسوده از نعیم ریاض

شمارهٔ ۴۹۰ : ای در ایجاد سماوات وجود تو غرض

شمارهٔ ۴۹۱ : گریه بی‌خون دلم رنگی ندارد در بساط

شمارهٔ ۴۹۲ : سخن به وادی انصاف کرده راه غلط

شمارهٔ ۴۹۳ : شد عمر صرف کار و نکردیم هیچ حظّ

شمارهٔ ۴۹۴ : چون شوقم از اضطراب محظوظ

شمارهٔ ۴۹۵ : امشب غریب نوسفری می‌کند وداع

شمارهٔ ۴۹۶ : عالم رود ز طنطنة نور در سماع

شمارهٔ ۴۹۷ : آب گردید استخوان در عشق جانانم چو شمع

شمارهٔ ۴۹۸ : نماند با مژة من غبار گریة شمع

شمارهٔ ۴۹۹ : نیست غم گر بادة صافم نباشد در ایاغ

شمارهٔ ۵۰۰ : با این همه گل‌ها که عیانست درین باغ

شمارهٔ ۵۰۱ : بهرزه سلسله بر هم نمی‌زند آن زلف

شمارهٔ ۵۰۲ : خورشید بر فروزد از آتش تب عشق

شمارهٔ ۵۰۳ : گر هوس آلوده باشد دامان حسن است پاک

شمارهٔ ۵۰۴ : بدین نشاط که رفتیم ناتوان در خاک

شمارهٔ ۵۰۵ : از سر گذشتگان را تاج و کمر مبارک

شمارهٔ ۵۰۶ : به تابم روز از بی‌تابی اشک

شمارهٔ ۵۰۷ : چون کند میل سواری در قبال نیمرنگ

شمارهٔ ۵۰۸ : حدیثی بر زبان هر دم ز هر باب آورد بلبل

شمارهٔ ۵۰۹ : نسیم فیض تا شد جلوه‌گر در نو بهار دل

شمارهٔ ۵۱۰ : چنان بگداخت در زندان غم این جان بی‌حاصل

شمارهٔ ۵۱۱ : هر تار مژگانم بود موجیّ و عمّان در بغل

شمارهٔ ۵۱۲ : ای شده سر تا به پا چو گلبن پر گل

شمارهٔ ۵۱۳ : دیدة پیاله رشک می ناب کرده‌ام

شمارهٔ ۵۱۴ : محرم دل سینة بی‌کینة خود کرده‌ام

شمارهٔ ۵۱۵ : صیت حسنم که به آفاق به جنگ آمده‌ام

شمارهٔ ۵۱۶ : تا جدا از بزم آن آرام دل‌ها مانده‌ام

شمارهٔ ۵۱۷ : بی‌رخت با تیره‌روزی روزگاری مانده‌ام

شمارهٔ ۵۱۸ : باز در دل دود آه شعله ور پیچیده‌ام

شمارهٔ ۵۱۹ : مرد عشقم گرچه خود را در هوس پیچیده‌ام

شمارهٔ ۵۲۰ : دی صبا را همنشین زلف جانان دیده‌ام

شمارهٔ ۵۲۱ : وقت آن شد کز لب دل گل کند تبخاله‌ام

شمارهٔ ۵۲۲ : خوش تلاش محرمی‌ها می‌کند بیگانه‌ام

شمارهٔ ۵۲۳ : درین دریای بی‌بن چون حبابم

شمارهٔ ۵۲۴ : نیایم در نظر از ناتوانی هر کجا افتم

شمارهٔ ۵۲۵ : تا چند ز بیداد تو خونین جگر افتم

شمارهٔ ۵۲۶ : گریه خونگرمست ز آن با دیده محرم ساختم

شمارهٔ ۵۲۷ : چون بر ابرویش نظر اندختم

شمارهٔ ۵۲۸ : چند بر سنگم زنی من شیشهٔ جان نیستم

شمارهٔ ۵۲۹ : چنان در کوی او افتادگی را کار می‌بستم

شمارهٔ ۵۳۰ : کاش چون پروانه من هم بال و پر می‌داشتم

شمارهٔ ۵۳۱ : هم در شیخ زدم هم ره رهبان رفتم

شمارهٔ ۵۳۲ : به جز تو جمله بی‌حاصل گرفتم

شمارهٔ ۵۳۳ : به آن بیگانه امشب یک دو حرف آشنا گفتم

شمارهٔ ۵۳۴ : شکر خدا که باز به امداد همّتم

شمارهٔ ۵۳۵ : به کوی عشق در پیری چنان از پای افتادم

شمارهٔ ۵۳۶ : لبی پرشکوه از یاران بی‌مهر و وفا دارم

شمارهٔ ۵۳۷ : چو صبح از آفتابی طلعتی یک دم هوس دارم

شمارهٔ ۵۳۸ : همین نه لخت جگر در دهان غم دارم

شمارهٔ ۵۳۹ : راز در دل از آن نهان دارم

شمارهٔ ۵۴۰ : دلِ پر از گرهی از عتاب او دارم

شمارهٔ ۵۴۱ : همیشه آینه دل به پیش روی تو دارم

شمارهٔ ۵۴۲ : دهان بر بسته لبریز نوای یاربی دارم

شمارهٔ ۵۴۳ : بَدَم با نالة بلبل دل افسرده‌ای دارم

شمارهٔ ۵۴۴ : هرگز دلی از نالة خود شاد ندارم

شمارهٔ ۵۴۵ : به جیب چاک و به دل داغ هجر یار ندارم

شمارهٔ ۵۴۶ : دماغ سیر گلستان و گشت باغ ندارم

شمارهٔ ۵۴۷ : عمریست که در کوی بلا خانه نداریم

شمارهٔ ۵۴۸ : به زلف او دل خود را به ابرام آشنا کردم

شمارهٔ ۵۴۹ : کمان غمزه پر کش کن که تیرت را نشان گردم

شمارهٔ ۵۵۰ : بسی بگریستم کان شوخ را تندی ز خو بردم

شمارهٔ ۵۵۱ : غلط کردم دلت را با ترحّم آشنا کردم

شمارهٔ ۵۵۲ : به فریادی ترا سرگرم در بیداد خود کردم

شمارهٔ ۵۵۳ : چسان گرم سخن با آن بت شیرین دهن گردم

شمارهٔ ۵۵۴ : در ره او هر دو عالم را به یکدیگر زدم

شمارهٔ ۵۵۵ : شب ز شیون بلبل گوینده را آتش زدم

شمارهٔ ۵۵۶ : بلبل عشقم که چون با شوق دمساز آمدم

شمارهٔ ۵۵۷ : خاک پای تو که در چشم تر انباشته بودم

شمارهٔ ۵۵۸ : زخمی به دو صد جان به کف از ناز تو دیدم

شمارهٔ ۵۵۹ : بیرحمی بالای زبر دست تو نازم

شمارهٔ ۵۶۰ : من مست محبّتم چه سازم

شمارهٔ ۵۶۱ : به جان افزایم و خاک بدن در خاکدان ریزم

شمارهٔ ۵۶۲ : ندید کشتِ‌ امل قطره‌ای ز جوی کسم

شمارهٔ ۵۶۳ : گهی که نامه به سوی تو دلربا بنویسم

شمارهٔ ۵۶۴ : خوش آن که دست به دست سبوی می‌باشم

شمارهٔ ۵۶۵ : مژه چو در نمِ اشک جگر فشار کشم

شمارهٔ ۵۶۶ : کس چه داند آنچه من ز آن شوخ رعنا می‌کشم

شمارهٔ ۵۶۷ : بغل بر هم نمی‌آید ز ذوق آن برو دوشم

شمارهٔ ۵۶۸ : ز داغ لاله چشم آمد به داغم

شمارهٔ ۵۶۹ : نه بهر آنکه عالم بر دلم تنگست می‌نالم

شمارهٔ ۵۷۰ : هزاران منزلم طی گشت و من در اولین گامم

شمارهٔ ۵۷۱ : ترا خاطر به سوی دشمن بدخوست میدانم

شمارهٔ ۵۷۲ : ز بس سرگرم شوقم پای کم از سر نمی‌دانم

شمارهٔ ۵۷۳ : طوطی شکرخایم نیشکر نمی‌دانم

شمارهٔ ۵۷۴ : ز دانش مرا بس، که نام تو دانم

شمارهٔ ۵۷۵ : جا در دل پاک تو نمودن نتوانم

شمارهٔ ۵۷۶ : چه افتم که خود آفت‌فزای خویشتنم

شمارهٔ ۵۷۷ : می‌توانم ای فلک گر دست بر ترکش زنم

شمارهٔ ۵۷۸ : وقت شد کز ستمت جامة جان چاک زنم

شمارهٔ ۵۷۹ : ز ابر دیده در و دشت را پر آب کنم

شمارهٔ ۵۸۰ : کی بود دل ز می وصل تو سرشار کنم

شمارهٔ ۵۸۱ : خواهم ز داغ عشق لباسی به بر کنم

شمارهٔ ۵۸۲ : با تو هر شب لب از آب زندگانی تر کنم

شمارهٔ ۵۸۳ : تا ابد دیگرش از لعل تو مأیوس کنم

شمارهٔ ۵۸۴ : تا به کی پیوسته وصف طرّة پر خم کنم

شمارهٔ ۵۸۵ : چون به یاد زلف او اندیشه آرایی کنم

شمارهٔ ۵۸۶ : بعد هزار غم اگر عشرتی آرزو کنم

شمارهٔ ۵۸۷ : گاهی کمان ناله به خمیازه زه کنم

شمارهٔ ۵۸۸ : کی به فریب سبزه دل مایلِ کشت میکنم

شمارهٔ ۵۸۹ : آینه‌ام خیال تو تصویر می‌کنم

شمارهٔ ۵۹۰ : چون به یاد زلف او زلف غم افشان می‌کنم

شمارهٔ ۵۹۱ : حال خود را خراب می‌بینم

شمارهٔ ۵۹۲ : ز گرمی دستگاه اهل عالم تنگ می‌بینم

شمارهٔ ۵۹۳ : من هیچ نمی‌گویم من هیچ نمی‌دانم

شمارهٔ ۵۹۴ : خوش آنکه رویت بینم و در روی تو حیران شوم

شمارهٔ ۵۹۵ : چند از گل سخن عرض تجمّل شنوم

شمارهٔ ۵۹۶ : ز چشمان تو راز خویش را بنهفته می‌خواهم

شمارهٔ ۵۹۷ : جمال شاهد رحمت فزاید از گنهم

شمارهٔ ۵۹۸ : بر گردِ‌رخت سبزه و گل سر زده در هم

شمارهٔ ۵۹۹ : دیده را از پرتو روی تو تابی می‌دهم

شمارهٔ ۶۰۰ : بزم عشرت تا ز خون دل مهیّا کرده‌ام

شمارهٔ ۶۰۱ : ما رام خویش بهر تو دلدار گشته‌ایم

شمارهٔ ۶۰۲ : خود را به ناز آن بت طنّاز داده‌ایم

شمارهٔ ۶۰۳ : عمریست تا جدا ز تو مهوش نشسته‌ایم

شمارهٔ ۶۰۴ : شب در نظارة رخش ابرام کرده‌ایم

شمارهٔ ۶۰۵ : راه بیرون شد درین دشت الم گم کرده‌ایم

شمارهٔ ۶۰۶ : گاه خود خوردیم و گاهی صرف مردم کرده‌ایم

شمارهٔ ۶۰۷ : در شمار کوی جانان کعبه را که دیده‌ایم

شمارهٔ ۶۰۸ : ما فیض کعبه از در میخانه برده‌ایم

شمارهٔ ۶۰۹ : جدا ز طرّة تابیدة تو می‌تابیم

شمارهٔ ۶۱۰ : سوخت هر جا خسته‌ای ما بی‌محابا سوختیم

شمارهٔ ۶۱۱ : عمرها ما از خدا درد ترا می‌خواستیم

شمارهٔ ۶۱۲ : یاد ایامی که در دل مهر یاری داشتیم

شمارهٔ ۶۱۳ : تا چند درین غمکده غمناک نشینیم

شمارهٔ ۶۱۴ : چو گوی عرصة آفاق را به سر گشتیم

شمارهٔ ۶۱۵ : دل را به سر زلف تو دلدار سپردیم

شمارهٔ ۶۱۶ : پنبه در گوش نهادیم و خبردار شدیم

شمارهٔ ۶۱۷ : گوهریم و بر بساط دهر یکتای خودیم

شمارهٔ ۶۱۸ : جز داغ جفا بر دل مهجور ندیدیم

شمارهٔ ۶۱۹ : یک عشوه از آن نرگس غمّاز ندیدیم،

شمارهٔ ۶۲۰ : در طور فنا وعدة دیدار شنیدیم

شمارهٔ ۶۲۱ : بر دل رقم حسرت جاهی نکشیدیم

شمارهٔ ۶۲۲ : دلا هنوز امیدی به چشم تر داریم

شمارهٔ ۶۲۳ : هر جا که نام درد دل مبتلا بریم

شمارهٔ ۶۲۴ : ما به زیر آسمان مشتی فروزان گوهریم

شمارهٔ ۶۲۵ : از فکر خال و طرّة جانانه بگذریم

شمارهٔ ۶۲۶ : هر دم ز گرمخویی خود برفروزیَم

شمارهٔ ۶۲۷ : آهی از دل از پیِ دفعِ‌گزندی می‌کشیم

شمارهٔ ۶۲۸ : تا به کی بر بستر آرام تن باز افکنیم؟

شمارهٔ ۶۲۹ : حاشا که غیر عشق حدیث دگر کنیم

شمارهٔ ۶۳۰ : ما به بدنامی تلاش نیکنامی می‌کنیم

شمارهٔ ۶۳۱ : دل به یاد تو سرخوش است همان

شمارهٔ ۶۳۲ : ز مژگان چند چون ابر بهاران

شمارهٔ ۶۳۳ : می‌توان از زندگانی دست آسان شستن

شمارهٔ ۶۳۴ : به نومیدی ستم باشد ز راه دوست برگشتن

شمارهٔ ۶۳۵ : چو گرد چند به دنبال کاروان گشتن

شمارهٔ ۶۳۶ : به راه دیر سبکبار و بی‌حرج رفتن

شمارهٔ ۶۳۷ : گرت هواست به هر نیک و بد به سر بردن

شمارهٔ ۶۳۸ : چه خواهد شد دو روزی جور کمتر می‌توان کردن

شمارهٔ ۶۳۹ : لبی تر یک دم از جام طرب، کم می‌توان کردن

شمارهٔ ۶۴۰ : چه پای بستة تدبیرم بایدم بودن

شمارهٔ ۶۴۱ : می‌شد از طَرة او کام دل آسان دیدن

شمارهٔ ۶۴۲ : نه تنها در چمن از زوی گل گل می‌توان چیدن

شمارهٔ ۶۴۳ : اگر چشمت کند یک عشوة مستانه در گلشن

شمارهٔ ۶۴۴ : برافکن پرده و از عکس آن رونوبهارم کن

شمارهٔ ۶۴۵ : گر جام میی داری عزم لبِ‌جویی کن

شمارهٔ ۶۴۶ : بعد ازین ای دل تلاش مهر هر ناکس مکن

شمارهٔ ۶۴۷ : اسکندرم دستور من عقل هنر فرسود من

شمارهٔ ۶۴۸ : نمی‌گردد مگر، در صیدگاه دل شکار من

شمارهٔ ۶۴۹ : نو خط من کرده است عزّت نخجیر من

شمارهٔ ۶۵۰ : ز ناز آن رامْ دشمن گرچه دایم می‌رمید از من

شمارهٔ ۶۵۱ : اوج گیرد رتبة افتادگی از حال من

شمارهٔ ۶۵۲ : هم حریف زندانم هم رفیق چاهم من

شمارهٔ ۶۵۳ : تا دورم از تو ای بت نامهربان من

شمارهٔ ۶۵۴ : گر نه ابراهیم عهد خود بود جانان من

شمارهٔ ۶۵۵ : من بلبلم و گلشن کویت چمن من

شمارهٔ ۶۵۶ : ای ترا جلوه خوش و قامت رعنا موزون

شمارهٔ ۶۵۷ : از دل هوای وصل تو کی می‌رود برون

شمارهٔ ۶۵۸ : سر فدای جانانست، کام افتخارست این

شمارهٔ ۶۵۹ : از زمین بوس درش یک دم نپیچد سر جبین

شمارهٔ ۶۶۰ : در خواب خمار آن چشم دایم ز شراب او

شمارهٔ ۶۶۱ : بهار رفت و نچیدیم گل ز گلشن او

شمارهٔ ۶۶۲ : ای سرو، پای بستة سرو روان تو

شمارهٔ ۶۶۳ : اثر ندیده دل از حرف مهربانی تو

شمارهٔ ۶۶۴ : از گل آوازه‌ای شنیدی تو

شمارهٔ ۶۶۵ : چو موکشان به گلشنم آرد هوای تو

شمارهٔ ۶۶۶ : ای فتنه یک دم آی ز بالای زین فرو

شمارهٔ ۶۶۷ : بیا ای عیش مشرب، ناله‌ای از ساز غم بشنو

شمارهٔ ۶۶۸ : آن ناز و آن کرشمه و آن چشم و آن نگاه

شمارهٔ ۶۶۹ : بی‌بادة لبت در میخانه بسته به

شمارهٔ ۶۷۰ : به عهد زلف خوشت مشک ناب یعنی چه

شمارهٔ ۶۷۱ : خوش به کام همه در ساخته‌ای یعنی چه

شمارهٔ ۶۷۲ : جا بکوی یار ده ما را بجنّت جا مده

شمارهٔ ۶۷۳ : یک شب ترا بغل نگرفتم چه فایده

شمارهٔ ۶۷۴ : گریه از بیم تو شد در دل بی‌تاب گره

شمارهٔ ۶۷۵ : ای حسرت لبت به دل نیشکر گره

شمارهٔ ۶۷۶ : تو شمع بزم خوبانی مشو یکرو به پروانه

شمارهٔ ۶۷۷ : ای که عاشق نیستی پا در حریم ما منه

شمارهٔ ۶۷۸ : دعوت عشق است اینکه بار نیابی

شمارهٔ ۶۷۹ : دوش کردی پرسش گرمی که جانم سوختی

شمارهٔ ۶۸۰ : ز اوج عشق نداریم مطلب دگری

شمارهٔ ۶۸۱ : بزم عشق است سبک پا به میان نگذاری

شمارهٔ ۶۸۲ : نظرباز صف مژگانش با خنجر کند بازی

شمارهٔ ۶۸۳ : عجب عجب که تو عاشق ز بلهوس نشناسی

شمارهٔ ۶۸۴ : من گرفتم درد دل غیر از توام داند کسی

شمارهٔ ۶۸۵ : آنکه من دارم ندارد همچو او دلبر کسی

شمارهٔ ۶۸۶ : در دلم نیست به جز عهد تو پیمان کسی

شمارهٔ ۶۸۷ : گر دلت بما باشد ور تو یار ما باشی

شمارهٔ ۶۸۸ : ترا می‌خواستم ای غم که شب‌ها یار من باشی

شمارهٔ ۶۸۹ : عهدم همه جا، عهد شکن بلکه تو باشی

شمارهٔ ۶۹۰ : الهی تا بود دنیا تو باشی

شمارهٔ ۶۹۱ : زهی به پیش لبت کار عقل مدهوشی

شمارهٔ ۶۹۲ : چون گل به چمن خنده دمادم نفروشی

شمارهٔ ۶۹۳ : بلبلان را همچو رویت کم به دست آید گلی

شمارهٔ ۶۹۴ : گمنام گرد و باش فراموش عالمی

شمارهٔ ۶۹۵ : هنوزم می‌خلد در دل خیال نوک مژگانی

شمارهٔ ۶۹۶ : کسی را شد مسلّم نکته دانی

شمارهٔ ۶۹۷ : تا به کی چون آتش ای گل خانمانسوزی کنی

شمارهٔ ۶۹۸ : همچو شمشیر ای پسر گر جوهری پیدا کنی

شمارهٔ ۶۹۹ : برین مباش که قانون تازه ساز کنی

شمارهٔ ۷۰۰ : اگر چو شمع زمانی در انجمن بنشینی

شمارهٔ ۷۰۱ : به دیده جا دهدت گر رقیب دون، نروی!

شمارهٔ ۷۰۲ : زلف او هر جانب افکندست دام غمزه‌ای

شمارهٔ ۷۰۳ : خوش بی‌خبر ز حال دل زار گشته‌ای

شمارهٔ ۷۰۴ : دارم دلی به مهر بتان عهد بسته‌ای

شمارهٔ ۷۰۵ : سخت بی‌مهر و جفا پیشه و پر فن شده‌ای

شمارهٔ ۷۰۶ : در جامة خوبی چه بلا حور سرشتی

شمارهٔ ۷۰۷ : جدا از من بهر کس خواستی مهر و وفا کردی

شمارهٔ ۷۰۸ : دلم خوشست اگر شکوه‌گر دعا بنویسی

شمارهٔ ۷۰۹ : خواهم که نشینم خوش برطرف گلستانی

شمارهٔ ۷۱۰ : نگاه گرم عاشق را، رسد جانانه آرایی

شمارهٔ ۷۱۱ : چو سنبل پیچ و تابم مو بمو از پیچش مویی

شمارهٔ ۷۱۲ : کجا شد گریهٔ مستانهٔ من در سر کویی