شمارهٔ ۳۸۸

هوش مصنوعی: صبح که می‌رسد و درد دلم بالا می‌رود، نور از زمین به آسمان می‌تابد و فضا را روشن می‌کند.

هوش مصنوعی: به سادگی صدای غم‌انگیز من را نشنو، چون این درد و سوز درونم به سختی از دل بیرون آمده و به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: زیر لایه‌ای از سختی و رنج، دردهای بسیاری وجود دارد. این خون، صدای نغمه‌ای را به وجود آورده که از رگ طنبور به بلندای آسمان رسیده است.

هوش مصنوعی: در محفل تو چگونه می‌توانیم سر بلند کنیم، وقتی که خورشید در نزدیکی‌ات از دور به‌نظر می‌رسد؟

هوش مصنوعی: عاشق با دیدن زیبایی‌ها در دل هر سنگ هم احساس عشق و شوق می‌کند، آن عشقی که به اندازه آتش بزرگی است که از کوه طور برپا شده است.

هوش مصنوعی: هیچ نامی در مسیر نابودی ناپدید نمی‌شود؛ هرکسی که به سرنوشت سختی دچار شود، همچون منصور بر بالای دار، شناخته و یادش به جا می‌ماند.

هوش مصنوعی: ای بخشنده، در انتظار روز قیامت چه بر تو می‌گذرد! اکنون صدای بوقی که برای برپایی آن روز است، از دل به گوش می‌رسد.