شمارهٔ ۳۸۳

هوش مصنوعی: فرستاده‌ای که بی‌خیال و رنج است، نمی‌تواند حال و هوای غم و اندوه من را توضیح دهد. نامه‌ای هم که می‌رسد، هیچ کمکی به آرام کردن افکار پریشانم نمی‌کند.

هوش مصنوعی: کوه به خاطر درد من، مانند آب متلاطم می‌شود. چهره‌ام که مانند کاغذ نازک است، حال و روز مرا نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: گاهی در عمق غم و حسرت غرق می‌شوم و گاهی مانند کاه سبک می‌شوم. در این حال، غم‌های من صدای ناله‌ام را در می‌آورد و حسرتی که دارم، گاهی راحتی از یاد می‌برد.

هوش مصنوعی: من که همیشه با یاد او هستم و هیچ وقت به خودم نمی‌آیم، این اشتیاق بی‌پایان چه بر سر ارتباطم با او می‌آورد!

هوش مصنوعی: آسمان بخشنده در دوران پیری‌اش با هیچ کس این کار را نکرد که با من، کودک بازیگوش و کوچک، می‌کند.