شمارهٔ ۵۱۷

هوش مصنوعی: بدون وجود تو، در این روزگار تیره و تار، مانند خاکستر مانده‌ام که از آتش یک یادگار به جا مانده است.

هوش مصنوعی: چشمانم هنوز بر روی خاکسترهاست، هرچند که آیینه‌ای را از دست داده‌ام و در باد رفته‌ام، اما هنوز اثر سرمه‌ای در من باقی مانده است.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم کجا بروم و چطور می‌توانم این distance زیادی که از تو دورم را تحمل کنم. واقعاً نباید زنده می‌ماندم، اما به هر حال هنوز زنده‌ام.

هوش مصنوعی: در پی او شدم و به خاک تبدیل شدم، اما همچنان به همان اندازه که بودم باقی مانده‌ام. مانند یک ذره غبار که در چشم‌هایم مانند توتیای افتاده است.

هوش مصنوعی: هر کسی که در میان دوستانش از مشکلات و چالش‌ها بماند، من مانند کشتی‌ای هستم که از هم جدا شده و به ساحل نیامده‌ام.

هوش مصنوعی: من بالغ و پیر شده‌ام، اما هنوز عشق جوانی بر من حاکم است. با اینکه تجربه‌های زیادی دارم، اما در انجام کارها همچنان ناتوان مانده‌ام.

هوش مصنوعی: من در این باغ قدیمی که همچون باغ گل‌هاست، یادبودی از صد بهار هستم. هرچند که اکنون فقط گلی خشخاشی و خاردار مانده‌ام.

هوش مصنوعی: من در دام صیاد گرفتار شده‌ام و در این خاک زندگی می‌کنم، سال‌هاست که منتظر شکار هستم و چشم به راهم.