شمارهٔ ۵۱۳

هوش مصنوعی: من به خاطر لذت و شادابی، چشم به پیاله‌ای که پر از شراب است دوخته‌ام و برای خوشگذرانی و شادی، مقدمات و وسایل لازم را فراهم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: رنج و جدایی و پیوستن، این طور که اکنون تجربه می‌کنم، قبلاً وجود نداشت. من این نوع احساسات را به زندگی‌ام آورده‌ام.

هوش مصنوعی: ما از شدت احساسات ناپایداری، مانند موج‌های دریا، در حال تقلا و آشفتگی هستیم. دل ما، که همچون جیوه است، به ضربان‌های عشق عادت کرده و در این مسیر تلاش می‌کند.

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است که در حال حاضر به تکه‌های پاره پاره‌ای شبیه کتان تبدیل شده‌ام، این موضوع عجیب نیست چون که در درونم گل لبخند خود را از نور مهتاب پرورانده‌ام.

هوش مصنوعی: ما در حالت بیداری از نشئه‌ی مستی آگاه هستیم. به طمع نداشته باشید؛ زیرا داستان‌های بسیاری وجود دارد که من در خواب آن‌ها را تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: دل را نباید ناامید کرد و همچنین باید به نعمت‌های بهار توجه داشت. من با امید به رشد و سبز شدن، بذر خود را در این آب کاشته‌ام.

هوش مصنوعی: از نسیم خوشبختی و وعده‌ای که به من داده شده، می‌توانم به باغی پر از گل و شادابی برسم. این داستان را به خاطر این وعده باور کرده‌ام.

هوش مصنوعی: مار افعی از ریسمان دوری می‌کند، چون به نور مهتاب و خطراتی که ممکن است به همراه داشته باشد، توجه دارد. من نیز بر این باور هستم که این نور مانند سیلاب می‌تواند صدماتی به دنبال داشته باشد.

هوش مصنوعی: امید دارم که این تیر که به سمت آسمان پرتاب کرده‌ام، نتیجه و اثری از خود برجای بگذارد.