شمارهٔ ۵۲۹

هوش مصنوعی: به قدری در عشق و ارادت به او غرق بودم که حتی با دیوار سایه‌اش هم پیمان دوستی می‌بستم.

هوش مصنوعی: مانند یک غنچه، با یاد لبان او در حال اشک ریختن بودم و از دل خالی‌ام، کالای زیبایی چون برگ گل را برای دربار آماده می‌کردم.

هوش مصنوعی: خوشا زمانی که آن شخص بدجنس به خاطر آزمایش من، به آرامی زلف خود را باز می‌کرد و من در این حال به کارهایم مشغول بودم.

هوش مصنوعی: حالا از نیش موری رنجیده‌ام، چه کسی بود که هر لحظه با فریب و زیبایی موهایش، زبان من را در اختیار مارها می‌گذاشت؟

هوش مصنوعی: اگر از ابتدا به نصیحت‌های افراد پریشان توجه می‌کردم، هیچ‌وقت به زیبایی و فریبایی موهای او ایمان نمی‌آوردم.

هوش مصنوعی: نقد و ایراد نکنید که من دچار عیب و نقص هستم، زیرا این وضعیت در دست من نیست و تقدیر چنین رقم خورده است. اگر اختیار و اراده‌ام در دست خودم بود، هرگز چنین وضعیتی را انتخاب نمی‌کردم و به راه دیگری می‌رفتم.

هوش مصنوعی: خوشا به حال آن زمان که از ترس نسیم صبحگاهی هر لحظه خودم را مانند کاهی روی دیوار محکم می‌کردم.