شمارهٔ ۵۷۰

هوش مصنوعی: سال‌ها در مسیر زندگی‌ام پیش رفته‌ام و با این حال در همان ابتدا هنوز در حال جست‌وجو هستم. از ابتدا به خوبی می‌دانستم که مقصد نهایی‌ام را نمی‌توان مشخص کرد.

هوش مصنوعی: من را به خاطر اینکه لباس نیکی به تن ندارم، به بدنامی و عریانی محکوم میکنید، در حالی که این لباس‌های نیک نامی به من زار و تنگ آمده‌اند.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که اگر به من ظلم کنی و به زهر لب‌هایت من را آزار دهی، به خاطر اینکه فقط یک ابرو بالا بیندازی، می‌توانی باعث شوی که من به تو بد و بی‌احترامی کنم.

هوش مصنوعی: در دوستی، لازم نیست که همیشه به آداب و تشریفات توجه کرد. برای من همین کافی است که گاهی بدون هیچ گونه رسمی و تکلف، نامم را به زبان بیاوری.

هوش مصنوعی: ای آینه، تو که همواره درخشان هستی و تصویر جدیدی از من ارائه می‌دهی، بگو چرا باید روزهای روشن را ببینم در حالی‌که ایام من به شدت تیره و ناامیدکننده است؟

هوش مصنوعی: من از شعله‌ای که مرا می‌سوزاند فریب خوردم، اما می‌دانم که سرانجام مانند خاکستر پروانه، خام و بی‌خبر از دنیا می‌روم.

هوش مصنوعی: از دستان پر بار خود، دامن وصال او را به دست نیاوردم. چگونه می‌توانم بی‌امید بنشینم در حالی که عنقا (پرنده‌ای افسانه‌ای) از چنگم رسته است؟