شمارهٔ ۵۸۸

هوش مصنوعی: هرگز به فریب سبزه و زیبایی دل متمایل نمی‌شوم، زیرا من در چمن به یاد تو بهشت را زیبا می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر به یاد تو به در خانه‌ات بروم، بهشت ابدی را تجربه می‌کنم و در کنار کعبه، به تماشای زیبایی‌هایت می‌نشینم.

هوش مصنوعی: آینه‌ام را به چه کار بگیرم وقتی که زاهد آرزومند است! من چرا باید چهره زیبای خود را به خاطر او زشت نشان بدهم؟

هوش مصنوعی: علاقه به زیبایی و چهره نیکو جزو ذات من است. چگونه می‌توانم به نصیحت تو عمل کنم و از ذات خود فاصله بگیرم؟

هوش مصنوعی: در این بیت، گویا شاعر از سخاوت و فداکاری سخن می‌گوید و به تعهد به وفای دنیای موجود اشاره دارد. او تصمیم می‌گیرد که بعد از مدتی، ارتباطش را با مسائلی که او را درگیر کرده‌اند قطع کند و از آن دسته چیزهایی که بر دوش او سنگینی می‌کند رهایی یابد. به نوعی این بیت نشان‌دهنده‌ی اراده و تمایل برای آزاد شدن از وابستگی‌ها و دغدغه‌های دنیوی است.