شمارهٔ ۶۵۹

هوش مصنوعی: هیچ گونه سرنوشتی برای پیشانی انسان بهتر از سجده بر درگاه الهی وجود ندارد، چرا که اگر کسی یک لحظه هم از سجده به دور بماند، سر او به زمین نخورده و بر نمی‌گردد.

هوش مصنوعی: عشق، دوندگی و طاقت فرسای راه او را به مژگانش پیوند می‌زند و ماه، با زیبایی و درخشش خود، درگاه او را مانند نگینی بر پیشانی‌اش دارد.

هوش مصنوعی: سالیان طولانی است که من با عشق و شوق به زمین می‌افتم و مانند پرتو خورشید روی هر در و لبه‌ای می‌تابم.

هوش مصنوعی: نور ساید در راهش مانند پیشانی خورشید درخشنده است و آب در مقابل درب او مانند چهره گوهر زیبا می‌شود.

هوش مصنوعی: لبان او مانند آب حیات هستند که کم عیار به نظر می‌آیند، اما در واقع پر از زیبایی و جذابیت‌اند؛ مانند گوهری ارزشمند که از روی صورتش بروز می‌کند.

هوش مصنوعی: این شخص به قد و قامت خود همچون سرو زیبا و باریک است و موی‌هایش مانند مشک خوشبو و چهره‌اش درخشان و مانند خورشید می‌تابد. جبین او نیز همچون ستاره‌ای درخشان و با وقار است.

هوش مصنوعی: زلف و مو، چشم و ابرو، چهره و صورت، و خط و خال هر کدام زیبایی خاصی دارند، اما پیشانی کافر، نشانه‌ای از نارضایتی و دوری از خوشی است.

هوش مصنوعی: هر بار که در حال کشتن من هستی، از شادی و خوشحالیت، تیغ تو همیشه به لطافت و زیبایی مانند چین و چروک‌های پیشانی‌ات است.

هوش مصنوعی: شعله‌های آتش از شرم من جرئت نمیکنند که خود را نشان دهند و در مقابل اشک‌های من، مثل زغال داغ بر پیشانی من قرار می‌گیرند.

هوش مصنوعی: اگر آفتاب سجده کند بر خاک درخانه‌اش، این در به اندازه‌ای شایسته است که جبهه‌ای بزرگ و ارزشمند پیدا کند؛ اما این خاک در واقع لایق این سجده نیست.

هوش مصنوعی: من سخن مهربان و پرمحتوای صائب را بر خاک می‌گذارم تا روز محشر بر سرم نمایان شود.