شمارهٔ ۵۵۴

هوش مصنوعی: در مسیر او، هر دو دنیا را به هم پیوند زدم و خیلی فراتر نرفتم، فقط دامن را کشیدم.

هوش مصنوعی: من شبانگاه به دروازه‌ی خانه‌ی یأس رفتم و با حالتی ناتوانی به آن در زدم تا در نور سحر، به فیض و رحمت دست پیدا کنم.

هوش مصنوعی: دل‌تنگی و دردهای قلبی چگونه ممکن است به این حد ناامیدکننده باشد! من که در هر بار زخم کردن، بارها دلم را مانند خنجر زدم.

هوش مصنوعی: عاشقانی که در مستی غرق شده‌اند، با یاد شراب سرخ، رنگ شفق را به یاد می‌آورند؛ من هم برای خود جامی نوشیدم.

هوش مصنوعی: نه فریب وعده‌های دیر و دور مرا از راه حقیقی منحرف کرد و نه بهره‌مندی از مکان‌های مقدس به من کمک کرد. هر کسی برای دستیابی به حقیقت تلاش کرد، اما من به سراغ راه دیگری رفتم.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، هیاهو در دل من جایی ندارد؛ زیرا در این میان، عشق من به تنهایی بارها و بارها بر صف محشر تکیه کرده است.

هوش مصنوعی: تا وقتی که شدم مجذوب آن شعله خوشی‌ها، در اولین آتش، تغییر کرده و شروع به پرواز کردم.

هوش مصنوعی: حسرت دندان‌های تو، به تشنگی‌ام آب بخشید. یاد لب‌های تو را در ذهنم مرور کردم و به یاد آنها، به منبعی از نعمت و برکت سر زدم.

هوش مصنوعی: در این دنیا هیچ چیز وجود ندارد که آرامش را به من ببخشد، به همین دلیل به جای تکیه بر دیگران، خودم را به خواب می‌زنم.