شمارهٔ ۵۷۸

هوش مصنوعی: زمان آن رسیده است که از ستم و ظلمی که بر من رفته، لباس جانم را پاره کنم و چاک این ناعدالتی را در زمین و خاک بزنم.

هوش مصنوعی: اندیشه‌ام از عشق تو به هم ریخته و آلوده شده است. ای کاش می‌توانستم با یک تیغ تیز، این جنون را از وجودم برطرف کنم و حالت درک و فهمم را دوباره به سامان آورم.

هوش مصنوعی: چنان شوق و عشق تو در دل من پیچیده که نزدیک است دلی پر از ناله و آه مانند تیری به سوی آسمان پرتاب کنم.

هوش مصنوعی: دل من در دریای اشک خویش غوطه‌ور است و هر لحظه به یاد دردها و رنج‌ها غمگین‌تر می‌شود. تا کی باید در این غم و اندوه تیر خورد و زخم دل را تحمل کنم؟

هوش مصنوعی: شیشه‌ای که سرشار از دیوانگی است، حالا به این نتیجه رسیده‌ام که پس از این، باید از شدت بی‌تابی، به دور خودم بچرخم.

هوش مصنوعی: خوشا به حال بخت من که از برکت خاک، قدم‌های تو را طوری می‌چشم که به آتش اشک‌های این چشم غم‌زده‌ام پایان دهم.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم بر دشمنان ضربه بزنم، با ناتوانی خودم می‌کشم، وگرنه می‌توانم با قدرت و شجاعت، مانند سیلابی سهمگین بر آن‌ها حمله کنم و آن‌ها را به تاریکی برسانم.