شمارهٔ ۴۷۹

هوش مصنوعی: دوباره با عشق تو، عزم و اراده‌ام را محکم می‌کنم و آتشی در اعتقادات و ایمانم ایجاد می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از این موضوع خوشحالم که کسی از درد من خبر ندارد، وگرنه کسانی که بی‌درد هستند، ممکن است دردی بزرگتر به من وارد کنند.

هوش مصنوعی: این آشفتگی که از موهای تو در وجود من ایجاد شده، موجب شده است که تا پایان عمر همواره در فکر پیدا کردن آرامش و سامان خود باشم.

هوش مصنوعی: اگر وصال و نزدیکی با معشوق به وسیله کسی غیر از خود او باشد، بهتر است که در گوشه‌ی تنهایی‌ام زندگی کنم و حتی اگر این تنهایی به زندان تعبیر شود، از بهشت دیگران که دلخوشی‌های ظاهری دارند، برای من خوشایندتر است.

هوش مصنوعی: من در شگفتم که چرا نتوانستم درد و دل‌هایم را بگویم، در حالی که در هر ناله‌ای که از قلبم برمی‌آید، حقیقت خودم را پیدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: عشق مانند ملکی است که در آن، قدرت و فرمانروایی در دست عشق است. در اینجا، عشق به مانند یک سلطان خود را به رعیتش نشان می‌دهد و از آن‌ها انتظار ناز و ادای احترام دارد.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات غربت انسان را به سختی‌هایی مانند چاه یا زندان می‌کشاند، در حالی که یوسف هم در سرزمین خود عزیز و محترم بود.

هوش مصنوعی: ما مانند یوسفیم که خود را در چاه می اندازیم و از دیدن دیگران غافل هستیم و فقط به هم‌خوهای خود توجه داریم.

هوش مصنوعی: دل ما بدون وعده‌ای برای دیدار دوست هرگز راضی نمی‌شود، اما اگر لازم بود، می‌توانیم با چشم‌های پر از اندوه و حسرت خود کنار بیاییم.

هوش مصنوعی: از این سفر، حسرت‌های زیادی برای ما به جا مانده است که تا قیامت، بر پای ما بماند و گوشه‌ای از دامن خود را به ما بدهد.

هوش مصنوعی: زمانی که فیّاض، با یاد خانه بزرگ و با شکوه خود، به فکر بیفتد، تمام حسرت‌ها و غم‌های زندگی از دل او دور می‌شود.