شمارهٔ ۴۱۹

هوش مصنوعی: دل من مانند مرغی بی‌بال و پر به شدت می‌لرزد و از اضطراب به این سو و آن سو می‌رود، به‌طوری‌که هر مو از سرم به خاطر این بی‌قراری جست‌وخیز می‌کند.

هوش مصنوعی: من به قدری درگیر درد و زخم‌های ناشی از یاد تو هستم که هر بار که به مژگان تو فکر می‌کنم، خون از دل‌ام سرازیر می‌شود.

هوش مصنوعی: به خاطر یادها و خاطراتم، ذهنم به شدت درگیر می‌شود و به حدی از شرم و اضطراب دچار می‌شوم که مانند گردبادی، افکارم از جایی به جایی دیگر می‌رود.

هوش مصنوعی: او عمداً تیرهایی را به سمت قلب من می‌اندازد که از کمان نگاهش بی‌خبر به سمت من پرتاب می‌شوند.

هوش مصنوعی: کشتن یک عاشق وحشتی دارد که اثر آن تا ابد در دلش می‌ماند و همچنان از خاطره آن مثل یک تیرِ قاتل جست و خیز می‌کند.

هوش مصنوعی: ای پزشک، درمان درد و اندوه من کار آسانی نیست. در اینجا، نبض من نشان‌دهنده حال بدی است که قلب تو هم به تپش افتاده است.

هوش مصنوعی: در جشن و میهمانی ما، فیض و نعمت به طور مداوم جاری است، اما از ترس این که مبادا عقل و هشیاری را از دست بدهیم، به سراغ ما نمی‌آید. این حالت مشابه موقعیتی است که فرد عاقل از محفل دیوانه‌وار دوری می‌کند.