شمارهٔ ۵۶۷

هوش مصنوعی: در آغوشم دوش شخصی، حسرت‌های زیادی را به دوش کشیدم و از خوش‌شانسی‌ام به خاطر این لحظه زیبا احساس شادی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به یاد تو حتی به صورت ناآگاهانه هم نمی‌خواهم بیرون بروم، چون می‌ترسم که به عمد و با آگاهی از ذهنم پاک شوی.

هوش مصنوعی: در مسیر بی‌خبری و شگفتی، آمد و رفت، و من از این که با خودم می‌آوردمش، خوشحالم، چرا که هر باری که به او نگاه می‌کردم، عقل و هوشم را از دست می‌دادم.

هوش مصنوعی: محبوب من، ناپدیر است که شراب من را در خُم گردون جا دهم، چون شدت بی‌تابی و سرمستی من به اندازه‌ای است که جوش و خروش درونم را پر کرده است.

هوش مصنوعی: با این بی‌تفاوتی که تو داری، دیگر چه حرفی می‌زنی؟ من فدای نازکی و لطافت نگاهت هستم، در حالی که ذهن من بسیار تیز و هوشیار است.

هوش مصنوعی: شخصی که مانند من است، کمتر پیدا می‌شود. سر تو را به دور من بچرخان و به سخنان من گوش کن. تا همیشه، مثل حلقه‌ای در گوش من بمان.

هوش مصنوعی: چشم آن محبوب هزاران پیمانه پر از می را نوشیده، اما هنوز از لذت نخستین جام مست و حیرت‌زده‌ام.

هوش مصنوعی: من در سکوت عمیق کلامش صحبت می‌کنم، چشمانش که در هر کلمه‌ای از او، به قدری جذاب است که سال‌هاست به خاطر آن خاموش مانده‌ام.