شمارهٔ ۶۰۵

هوش مصنوعی: در این دشت وسیع، راهی برای فرار پیدا کرده‌ایم؛ ما مانند آهویی هستیم که در برابر این شکارچی، ترسیده و سردرگم شده‌ایم.

هوش مصنوعی: غیرت او مانع شد که از در ورودی زندگی به درون خود بیاییم، چرا که در بیابان وجود نداشتن خود را گم کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: بعد از اینکه به معبود نزدیک شدیم، فاصله گرفتن از درگاه او برای دل‌های مشتاق سخت نیست. ما احرام بر تن کرده‌ایم و خود را در حرم امن او گم کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما در زمان موسی هستیم و مانند او از نظر دیگران دور افتاده‌ایم؛ ما در زمان عیسی زندگی می‌کنیم و نعمت‌هایی که دریافت کرده‌ایم را گم کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما حاصل درد و رنج هستیم و نباید انتظار خوشحالی و شادی را از ما داشته باشی؛ ما در راه به دست آوردن غم، شادی را گم کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما بر روی یک خار آشیانه ساختیم و خوشحالیم، چرا که پرواز به باغ ارم را فراموش کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما شاهان و حاکمان این سرزمین هستیم، اما در عین حال بی‌توجهیم و به نشانه‌های قدرت و فرمانروایی خود اهمیتی نمی‌دهیم.

هوش مصنوعی: ما اگر در بتخانه خدمت کردیم، عیب ما را نگیر. ما در حقیقت کلید ورود به کعبه را در معبد بت‌ها گم کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق و دل، نخستین گام را در فراموشی برداشته‌ایم، چون برای یافتن حقیقت و زیبایی، چندین آینه و جام جمشید را گم کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: اگر راهی پیدا شود، مشخص خواهد شد که ما در این مسیر هر گام را گم کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: در این مسیر طولانی که ما پیموده‌ایم، به خاطر چشمه‌سارهای زیاد، خیلی مسیرها را گم کرده‌ایم، ولی راه نزدیک و همواری داریم که کمتر از آن گم شده‌ایم.