شمارهٔ ۶۷۹

هوش مصنوعی: دیروز کسی از من سوالی کرد که جانم را به آتش کشید. تو با لطف و مهربانی‌ات این موضوع را به وضوح نشان دادی، اما در دل من آتش زدی و من از درون سوختم.

هوش مصنوعی: آتش آرزوهای خاموش در دل من به شدت می‌سوزد و این احساس غم و درد به صورتم منتقل شده و تا لب‌هایم می‌رسد.

هوش مصنوعی: دیشب با نوک مژه‌ات نبض قلبم را گرفتی و خونی که در رگ‌هایم جریان داشت را سوزاندی و توانم را از بین بردی.

هوش مصنوعی: تو از خارج بر آتش آبی می‌ریختی، اما در دل من آتشی به‌پا کردی که جانم را سوزاند.

هوش مصنوعی: تو با دقت به من گوش می‌کنی و حال مرا می‌پرسی، اما از روی شرم نتوانستم احساسات و دردهای درونم را بیان کنم و این به شدت مرا ناراحت کرده است.

هوش مصنوعی: رنگ غم را ببین که هیچگاه از من دور نشده است، ای کسی که برای آزمایش کردن من، بارها مرا سوزاندی.

هوش مصنوعی: نگاه پرشور تو به قلبم جان داد و از آن نگاه درون سینه‌ام صدها راز پنهان را سوزاند.

هوش مصنوعی: ای ناله، تو شعله‌ای به وجود آوردی که در جان حزین من سوزاندی و در حالی که خودت غافل بودی، به درون من وارد شدی و مرا سوزاندی.

هوش مصنوعی: دوباره قلب بخشنده‌ات را در آتش بگذار، چرا که دیشب با ناله‌ای که سر دادی، جان ضعیف من را سوزاندی.