شمارهٔ ۵۶۹

هوش مصنوعی: من به خاطر اینکه دنیا بر قلبم فشار می‌آورد، شکایت می‌کنم، اما بدون شکایت در قفس زندگی کردن برایم عذاب‌آور و ننگین است.

هوش مصنوعی: اگر به من رحم می‌کردی، هرگز چنین ناله‌ای نمی‌زدم. دلم دلی پر از غم است و می‌دانم که دل تو بی‌رحم است، بنابراین ناله‌های من ادامه دارد.

هوش مصنوعی: در دل من نه قانونی وجود دارد که مرا به سوز بیندازد و نه آهنگی هست که من بتوانم با آن بنوازم. اما دل من با ناله‌هایش خوش است و هر نیازی که به ابراز احساسات داشته باشد، با ناله‌ای بیان می‌شود.

هوش مصنوعی: عشق مانند کمانی است که تیرش در آتش دل می‌سوزد و صدای ناله‌ام به خاطر تنگی نفس بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: با این سن و سال بالا، چه فایده‌ای دارد که از ناله‌های من بهره‌ای ببرند؟ چرا که وقتی قامت من خم شده، مثل چنگی که در حال نواختن است، من در حال ناله‌ام.

هوش مصنوعی: اگر بین من و تو ارتباطی وجود داشته باشد یا حتی اگر از هم دور باشیم، من به خاطر تو آتش می‌زنم. اگر بین ما آشتی باشد یا درگیری، من همچنان از دل غمناکم.

هوش مصنوعی: گاهی مانند دریا پرالتهاب هستم و گاهی همانند کوهی ساکت و آرام. اما در هر حال، من سخاوتمند و پرشور هستم و به هر شکلی ناله و اعتراض می‌کنم.