شمارهٔ ۵۵۱

هوش مصنوعی: من اشتباه کردم که دلت را با همدردی آشنا کردم. به نامیدی و حسرت ظلم کردم.

هوش مصنوعی: در دنیا هزاران راه وجود دارد که می‌توان به بی‌رحمی و ظلم پرداخت، اما من چه کار بدی با تو کردم؟ من فقط به تو وفادار بودم و سعی کردم با تو خوب و صادقانه رفتار کنم.

هوش مصنوعی: امشب فرصتی پیش آمده بود که نگاهش را نادیده بگیرم و در حین بی‌توجهی‌اش، خواسته‌ام را بیان کنم.

هوش مصنوعی: او به طور مختصر به بیان موضوعات می‌پرداخت و در دل خود ناله‌ای خاموش داشت، که در عوض به بیان صد مطلب دیگر پرداخت.

هوش مصنوعی: شبی با حالت بسیار ناراحتی و اشک ریختن، بارها یاد کسی که از پیشم رفت، در ذهنم مرور شد. او نفرین کرد و من در عوض دعا کردم.

هوش مصنوعی: در دل شوقی بی‌حد و حصر، سر به پای او گذاشتم. نمی‌دانم او چه کارهایی انجام داد و من در پاسخ چه کارها کردم.

هوش مصنوعی: امشب به خاطر تنهایی‌ام، با شادی و شور، دامن آتشینم را به شمعی که در خلوت من است رها کردم و سایه‌ام را از خودم دور کردم.

هوش مصنوعی: هر چه بیشتر در خودم غرق شدم و به حالت افتادگی رسیدم، احساس سبکی بیشتری کردم. در این حالت تنهایی و افتادگی، به سیر و سلوک عروجی در مسیر فنا دست یافتم.

هوش مصنوعی: امشب احساس کردم که به اوج و کمال رسیده‌ام، به گونه‌ای که احساس می‌کردم می‌توانم به دوردست‌ها بروم و خودم را آزاد کنم. در این حال، پرنده‌ی افسانه‌ای (عنقا) به دام افتاده بود و من از این فرصت استفاده کرده و خود را رها کرده‌ام.

هوش مصنوعی: می‌گوید که در طلب بهشت، انگشت نیازش را می‌بوسد، اما نمی‌داند که چگونه از ابروی معشوقی که در برابرش است، گره باز کند. این نشان‌دهنده‌ی سردرگمی و شگفتی اوست.

هوش مصنوعی: خضر که به عنوان نماد زندگی و جاودانگی شناخته می‌شود، می‌گوید: مسیحا (پزشک بزرگ) چطور می‌تواند از هوا دردهای خود را درمان کند؟ من چرا کسی را که فیاض و بخشنده است، به درد مبتلا کرده‌ام تا به درمان بپردازد؟