شمارهٔ ۶۱۱

هوش مصنوعی: ما در طول عمر خود به درگاه خدا ناله کردیم و درد و رنجی که بر جان و دل ما سایه انداخته بود را از او درخواست کردیم.

هوش مصنوعی: ما سال‌ها از چشمان تو خواسته‌ایم که آرزوی دل‌مان را برآورده کنند. افسوس که ساده‌لوحانه نزد بیماران رفته و از آنها درمان خواسته‌ایم.

هوش مصنوعی: آسمان به آرامی حرکت می‌کند و به درستی تدبیر امور آسمانی را انجام می‌دهد، در حالی که ما مدت‌هاست در پی تجربه و کسب علم و دانش هستیم.

هوش مصنوعی: ناهنجاری‌ها به طور عجیبی ما را به دنبال رواج و شیوه‌های تازه‌ای کشانده است، در حالیکه در شرایط ناپسند، ما خواهان چیزی معتبر و مناسب بودیم.

هوش مصنوعی: هرگز امیدی به درمان درد دل ما وجود نداشت. ما عشق او را می‌خواستیم تا اینکه عشق را از او خواستیم.

هوش مصنوعی: صورت زیبا و نرم بستر خواب ما را رها کرده و بدن بی‌درد ما در پی آرامش از بستر جدا می‌شود.

هوش مصنوعی: گفت‌وگوهای غم‌انگیز این انسان‌های ناتوان به جهنم شباهت دارد و ما در پی کسانی بودیم که در عشق دچار بی‌نظمی شده‌اند.

هوش مصنوعی: ما در پی این مسافران قدم برداشتیم و به گمراهی بیشتری افتادیم؛ از کسانی که مسیر را گم کرده بودند، دنبال راهنمایی بودیم.

هوش مصنوعی: تا کی باید از این ناراحتی‌ها و افسردگی‌ها رنج ببریم؟ ما همیشه آتش سوزنده‌ای را که در زیر پا داشتیم، می‌خواستیم.