شمارهٔ ۶۳۲

هوش مصنوعی: از چشمانم مانند باران بهاری اشک‌های گُل‌گون می‌ریزد.

هوش مصنوعی: در دشت‌های کوهستانی، چراغی به مانند لاله می‌زنم تا شب‌ها روشنایی داشته باشد.

هوش مصنوعی: سبز بودن آن خط، احساسات من را بیشتر برانگیخت و دیوانگی قدیمی‌ام در بهار تازه شد.

هوش مصنوعی: او به زودی اسبش را به حرکت در خواهد آورد و این نشان‌دهنده‌ی آینده‌ای روشن برای این خاکساران است.

هوش مصنوعی: جدایی از محبوب تازه‌ای که به زندگی‌ام آمده، برای من درد و رنجی به همراه دارد و در این دوری، یارانم به من رحم می‌کنند.

هوش مصنوعی: درگیری و کشمکش برای رسیدن به آرزوی تو، باعث می‌شود که به افرادی که امیدوار هستند، حسرت بخورم!

هوش مصنوعی: نگاه خود را اجازه‌ای برای خونریزی بده، چرا که تو با دل‌های بی‌قرار برای آرامش توافق کرده‌ای.

هوش مصنوعی: چشمان تو به مانند خنجری می‌ماند که بر دل‌ها می‌زند و نگاهت چنان است که گویا آن خنجری را به دست گرفته‌ای.

هوش مصنوعی: جز درد و رنج در دل چیزی به دست نیاوردم و در انتظار عشق‌های زیبا، گلی نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: عمر من به خاطر عشق سپری شد و هیچ‌گاه دوستی مانند این دوستان را ندیدم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس در دنیا به بدبختی و سختی من نرسیده و همچنان کسى هم در زمانه نمی‌تواند به بخشندگی من باشد.