شمارهٔ ۳۸۱

هوش مصنوعی: شوق و اشتیاق من، مانند مداد، به سر می‌افتد و نامه‌ای می‌نویسد که جلوه‌ی زیبای آن مانند پرواز کبوتر است.

هوش مصنوعی: طوفانی در دل دارم که بر لبانم نمايان شده، به‌خاطر ناله‌هايی که از دل پرغبارم سر می‌زند، امشب غم و غبار بر سرم می‌ریزد.

هوش مصنوعی: ناله و غم من مانند شعله‌ای در دل خاک می‌پیچد. نفسِ اشک من همچون قطره‌ای است که بر چشمان آتش می‌ریزد و آن را تر می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر اشک‌های گرم من از دل بیرون بریزد، ماهیان دریا را به خشم می‌آورد و مانند سمندر، آنها را عصبانی می‌کند.

هوش مصنوعی: عشق و آرزوی وصال تو در دلم همچون گلی در بهشت است که دیدن زیبایی‌اش، باعث ناراحتی و تیره‌روزی من می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر شوق و اشتیاق در جلوه و ظاهر ظاهر شود، دیگر ضعف و ناتوانی نمی‌تواند گرفتارش کند. عشق مانند پرواز بلبل، ناله و زاری را پر می‌سازد و پر می‌کند.

هوش مصنوعی: ای آسمان، به کسانی که در سختی و ضعف هستند با دیده کم‌ ارزش نگاه نکن، زیرا درد و اندوه قلب پاک را تیره و خراب می‌کند.

هوش مصنوعی: در دنیای عشق، هر زمان که مسیر را گم کنی، اشک‌های مسافر به جلو می‌رود و بر راه‌ها سر می‌زند.

هوش مصنوعی: آسمان به خاطر ناله‌هایم چیزی کم ندارد و دود عودم مانند سرمه‌ای در چشمان مشعل می‌نشیند.