شمارهٔ ۲۵۸

هوش مصنوعی: دل آنقدر تحت تأثیر زیبایی آن ابرو و کمان است که همیشه در حال انتظار برای دیدن جلوه‌گری و نمایش زیبایی‌اش می‌باشد.

هوش مصنوعی: نباید تصور کنی که اگر درد درونم هویدا نشود، من خاص و متفاوت نیستم؛ چون از آتش غم و نگرانی‌هایم، حتی خاکستر وجودم هم پوششی دارد که حاکی از عمق احساساتم است.

هوش مصنوعی: به هنگامی که احساس ناامیدی می‌کنم، قوت و زندگی‌ام را از همان سنگ‌های قیمتی می‌دزدم که به خاطر کمبود آب، خودم را غرق در آن‌ها می‌سازم.

هوش مصنوعی: دل سنگی من از اشک‌هایم پر از سوراخ شده است و در چشمان او چنان جواهراتی وجود دارد که جانم را به درد می‌آورد.

هوش مصنوعی: سرم را از نگرانی و آشفتگی کنار می‌زنم، همچنان که در کنار تار زلفی که همیشه به دور کمرش پیچیده، خوابیده‌ام.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که به زلف او اشاره دارد، نمی‌تواند در سرما سایه بیندازد، چرا که همیشه تخم خورشید را زیر بال خود دارد و به همین دلیل گرم و پر از زندگی است.

هوش مصنوعی: من به خاطر پریشان‌حالی‌ام از لب سرشارش محرومم، وگرنه می‌تواند دل مرا از زیبایی‌های لعلگونش سیراب کند.