شمارهٔ ۴۶۷

هوش مصنوعی: او به اندازه‌ای به من رحم نمی‌کند که در حال سوزش هستم. اگر من نفس خود را در تنگنا بگذارم، او هم نفسش را دشوارتر می‌کند و این شرایط مانند یک قفس برای هر دو ما می‌شود.

هوش مصنوعی: من به خاطر نفس خودم به زمین افتادم و حتی یک نفس هم نگفتی. ای کسی که فریادرس و کمک رسانی، کمک کن و فریادرس من باش.

هوش مصنوعی: در دوری و جدایی از آن چهره زیبا چون ماه و زلف سیاهش، نگاه من در چشمانم می‌چرخد و نفس من در سینه‌ام طوری می‌پیچد که گویی حالم را به هم ریخته است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌داند من کیستم و چرا این‌قدر حیرانم. من هم همان کسی هستم که قبلاً بودم، اما حالا نمی‌خواهم که هیچ‌کس مرا بشناسد.

هوش مصنوعی: من انسانی هستم که در سفر زندگی به تنهایی و ناکامی افتاده‌ام. از جمع همسفرانم دور شدم و صدای نشانه‌های راه را گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: موی سیاه و چین‌دار او مانند زلفی است که به زیبایی پیچیده شده و من به خاطر آن نمی‌توانم از او دور شوم. در این مسیر، برای من به نظر می‌رسد که راه پیش روی من همان‌قدر دشوار است که راه پس.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق و دیوانگی، جادو و سحر به دل من راه نمی‌یابد. از خانه بیرون نمی‌آید، چون اگر دزد باشد، از مأموران می‌ترسد.

هوش مصنوعی: هرچند که در فقر و نابودی به سر می‌برم و حس تنهایی و بی‌کسی را تجربه می‌کنم، اما کسی وجود ندارد که به او پناه ببرم یا از او درخواست یاری کنم.

هوش مصنوعی: از بس که از مشکلات و دردها سخن گفتی و نالیدی، و از بس که در شوق و هیجان بودی، ما را مانند شرابی که به حال خود رها می‌کنی، به حال خود گذاشتی. تا کی این وضعیت ادامه پیدا خواهد کرد؟ ای بخشنده! تو چقدر بخشنده‌ای!