شمارهٔ ۳۶۸

هوش مصنوعی: عقل به من می‌گوید که کمتر به زیبایی تدبیرم توجه کن، زیرا من از آن هم ویران‌تر هستم که فکر کنم می‌توانم خودم را تعمیر کنم.

هوش مصنوعی: من که به خاطر نفس خود روح و جان دارم، اگر در چنگ شرافت و عفت بیفتم، ممکن است که فریب شیطان مرا به تسخیر خود درآورد.

هوش مصنوعی: من که همیشه در زندگی‌ام به دنبال عشق و محبت بودم، حالا خواهان آن هستم که کسی مانند خضر به من کمک کند تا به آرامش و شادابی واقعی برسم.

هوش مصنوعی: من خودم هیچ‌گاه به حقیقت وجود خویش برنمی‌گردم، پس برای بیداری از خواب مرگ، نیاز دارم که شخصی تعبیر خواب مرا بیان کند.

هوش مصنوعی: در سکوت و بی‌کلامی مانند من، باید کسی باشد که از احساسات و درونم سخن بگوید.

هوش مصنوعی: اگر از نگاه او دور شوم، شاید بتوانم تیر محبت را به حدی بزنم که از دوری او رنجی نکشم.

هوش مصنوعی: به دلیری و عشق به معشوق، خود را به دشت و بیابان می‌زنم و آنچنان شیفته او هستم که حتی اگر زنجیری بر پایم باشد، باز هم دیوانه‌وار به او فکر می‌کنم.

هوش مصنوعی: لبخند شیرین او باعث شد که دشنامم را فراموش کنم. من به خاطر این سرنوشت، حتی شکر هم به نوعی در وجودم تأثیر منفی می‌گذارد.

هوش مصنوعی: باید دوباره مانند پروانه به دور یارم بچرخم. چون از آتش عشق او دورم، چه تأثیری از دوری احساس می‌کنم؟

هوش مصنوعی: عشق نه در نزدیکی و وصال به من آرامش می‌دهد و نه در دوری و جدایی؛ من دردی دارم که درمانی برای آن نیست، پس نمی‌دانم چگونه باید با این وضعیت کنار بیایم.

هوش مصنوعی: من به تازگی از دام فریب نجات پیدا کرده‌ام، مانند یک فیض بخش، پس کجا همان زنجیری است که مرا در دست کسی بگیرد و شکار کند؟