شمارهٔ ۴۴۱

هوش مصنوعی: از این حس غیرت من، آهی از دل ناراضی‌ام بلند می‌شود، زیرا در باغ، به یاد زیبایی او، درختان شمشاد سبز می‌شوند.

هوش مصنوعی: بیا به بیستون و زیبایی را تماشا کن، زیرا زیبایی در آنجا از دل ماجرا و داستان فرهاد به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: خوشا سرزمین و محل زندگی عشق که در آنجا از زمین، همه جان‌ها غمگین و دل‌ها ناراحت می‌رویند.

هوش مصنوعی: به دل که سخت است، نمی‌توان از چنگ غم او رهایی یافت. عشق او مانند جوهری است که از فولاد بیرون می‌آید؛ یعنی این عشق در دل انسان ریشه‌دار و قوی است.

هوش مصنوعی: من در عجبم که چرا در باغ، سروها از زمین آزاد می‌رویند، در حالی که من به سختی از قید و بند طوق قمری خود آزاد شده‌ام.

هوش مصنوعی: هر زمان که به یاد او می‌افتم، به دلم فکر می‌کنم که چشمانش مانند تیرکمان است و در هر رشته مویی از بدن من، درد و رنجی به شدت عمیق وجود دارد که مانند خنجری از قاتل به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به وصال محبوب برسی، باید از نازکی و ظرافت خود دوری کنی. زیرا این سبزه و زیبایی که می‌بینی، در واقع از ظلم و ستم شکل می‌گیرد.