شمارهٔ ۳۸۲

هوش مصنوعی: بهار آمد و هر کس در جایی از وطن خود شادی و خوشی را تجربه می‌کند، در حالی که بلبل از گوشه‌های باغ، آواز خوشی سر می‌دهد.

هوش مصنوعی: به خاطر آشفتگی و پریشانی‌ام، هیچ کس جز من باقی نمانده است. مدت زیادی است که بدبختی بر من سایه افکنده، اما دل من هنوز خوش است.

هوش مصنوعی: من از هر نوع آموزشی درباره عشق بی‌نصیب نیستم و در دلش این سوال وجود دارد که کدام فن و آموزه می‌تواند او را بیشتر خوشحال کند.

هوش مصنوعی: نسیم تو مانند مرهمی عمل کرده و بر درد دل من می‌نشیند. گل‌ها که بوی تو را دارند، زخم‌های خود را در باغ نشان می‌دهند و آرامش می‌‌یابند.

هوش مصنوعی: نفرینی که از چشمان مرهم‌ساز ما به زیبایی او می‌تابد، زخم دل را در دل پیراهنی محبوب، به آرامی جوشانده و تسکین می‌دهد.