شمارهٔ ۵۶۲

هوش مصنوعی: کسی که به سراغ امید و آرزو می‌رود، هرگز وجود خود را در آب زلال آینه نمی‌بیند و به دنبال زیبایی‌های درونش نمی‌گردد. در واقع، او از لذت‌ها و خواسته‌ها دور مانده است و در جستجوی آن‌ها، به خود واقعیش نگاه نمی‌کند.

هوش مصنوعی: نسیم عطر گل تازه‌ای را به دورم می‌آورد و باید با احتیاط مراقب باشید که در قفسم جایی برای ورودش نباشد.

هوش مصنوعی: آه و فریاد که صدای ناله‌ام به کسی نرسید، در میان جمعیت گم شدم و صدای شکستن دلم ناشنیده ماند.

هوش مصنوعی: اندیشه‌ی محدود انسان‌ها باعث شده که آن‌ها نتوانند به بلندی و عظمت فکر کنند، همچنان که پرواز در فضای وسیع و بی‌نهایت برای پرندگان افسانه‌ای و جذاب است.

هوش مصنوعی: در دل من هزاران اندیشه و موضوع وجود دارد، اما به خاطر شرم و خجالت، نفس‌ام تنگ و دشوار می‌شود.

هوش مصنوعی: کلاه فقر بر سرم دارم و آن را به قیمت ارزان به دست آورده‌ام، از طریق همین فقر است که به دولت و ثروت دسترسی پیدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: تیغ او از ننگ و عذاب من گذشت و در برابر آن، آتش شعله‌ور نشد. دست من پر از خار و دشمنی بود، اما او به آن اهمیت نداد.