شمارهٔ ۶۷۴

هوش مصنوعی: از ترسِ تو در دلِ من اشک جاری شده است و بر سر هر مژه‌ام مانند قطره‌ای جیوه، گره‌ها و پیچیدگی‌هایی ایجاد شده است.

هوش مصنوعی: من به احتیاطی که در زلف تو وجود دارد، ارادت می‌ورزم. زیرا از دل بی‌تاب من، در هر تابی، گره‌هایی به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: به قدری در لذت و خوشی غرق شده‌ام که تمام وجودم به شدت در حال تاب خوردن و چرخش است، به طوری که هر مو از بدنم به مانند گره‌ای به بستر سنجاب پیچیده شده است.

هوش مصنوعی: مرگ به‌سراغ همه می‌آید، اما کسانی که از آن رهایی می‌یابند، آزاد هستند. حالا دل قصاب پر از حسرت شده است، چراکه نمی‌تواند این جمعیت را از چنگال مرگ نجات دهد.

هوش مصنوعی: اگر درِ صد سرمایه قناعت به روی تو باز باشد و از دلبستگی به دنیا، امیدهای تو در ذهن هر دروازه قفل شود، به حقیقت تو به آرامش و آسایش خواهی رسید.

هوش مصنوعی: هیچ چیز ارزشمندی وجود ندارد که یاد لب‌های ما باعث شده باشد تا تشنه‌لبان با شمشیر جفای ستم، آب را به گلو گره بزنند.

هوش مصنوعی: دلش پر از درد و غم شده و به خاطر دوری از تبریز، حالتی مانند قطره خون حسرت دارد که در سرخی و گره خود غرق شده است.